- Bijgewerkt
iMoeder de rest interesseert me geen flikker meer. Ik heb dat allemaal los gelaten voor mij zelf. En met alles bedoel ik ook dat hele kleine stukje van binnen wat nog steeds eigenlijk waardering wil, erkenning voor wat ze je aangedaan hebben, credits dat jij je wel als volwassene hebt opgesteld, genoegdoening, inkeer etc etc etc. Je gaat het niet krijgen. Laat het zijn.
Hoop dat dit bij mij gaat komen
Ik weet inmiddels dat ex hele rare fratsen uit haalt (en vervolgens ontkent) en dat bijna iedere zin een leugen bevat.... Ik snap ook niet dat ik me daar nog druk om kan maken dan. Ik verwacht A, hij doet A en toch raakt het me. Verwacht ik stiekem dat hij 'normaal' gaat en denken . E-mails met:
"jij vind dat..." (ehhh... mag ik dat zelf bepalen?)
"ik heb jou meerdere keren op e-mail gevraagd" (uhmm ik tel er nul!)
"Ik mag van jou nooit..." ()
"Jij communiceert met mij via de kinderen" (ehhh)
Ik kan daar best een paar uur 'van slag' van zijn. Of toch denken "heb ik dat dan toch gezegd?". Het is echt een gevalletje wolf in schaapskleren. Ook bloedirritant dat sommige mensen dat masker niet doorzien...