Pimpelmeesje en dat je dus met training van de executieve vaardigheden buiten die classificatie kan vallen.
Hier maakt ze mij inziens de denkfout dat adhd enkel een kwestie is van een onderontwikkelende EF. Ten eerste kan je je afvragen of het gaat om een onderontwikkelende EF of een afwijkende ‘anders’ ontwikkelende EF. Ten tweede of ADHD enkel gaat over EF of dat het veel breder is. Ten derde is de vraag tot in hoeverre je EF kan trainen met de huidige bestaande behandelingen/ trainingsmethoden . De resultaten van cognitieve trainingen zijn niet bepaald eenduidig volgens onafhankelijk (!) wetenschappelijk onderzoek. Al worden ze vaak wel als effectief gepresenteerd door de ontwikkelaars zelf, maar daar zit ook een commercieel belang bij.
Ik ben het met je eens dat het kort door de bocht is, want het is denk ik oneindig veel complexer. Alleen de enorme comorbiditeit die niet enkel te verklaren is vanuit EF of de ADHD (denk bijv aan darmproblemen). Al denk ik zeker dat je over ADHD heen kan ‘groeien’, waarbij de vraag is of het dan echt geen rol meer speelt of dat je zodanig hebt leren compenseren dat het geen belemmering meer vormt in je functioneren.
Overigens ben ik het wel met haar eens dat het niet enkel een kwestie van aanleg is, maar ook hierbij maakt ze de denkfout dat als de oorzaak ‘omgevingsfactoren’ is, dat dit automatisch betekent dat je daar overheen kan komen. Omgevingsfactoren zoals stress in de vroege jeugd of zelfs tijdens de zwangerschap kan een blijvende stempel op ons centraal zenuwstelsel, waaronder onze hersenen (in ontwikkeling) zetten. De vraag is in hoeverre dit reversibel is met de juiste aanpak. Ik denk persoonlijk niet altijd volledig. Denk alleen al aan het feit dat zware stress in de kindertijd tot veranderingen in het dna kunnen leiden en daarmee overerfbaar zijn. Of de psychiatrische problematiek (m.n. schizofrenie) van de kinderen, waarvan de moeders zwanger waren in de hongerwinter.
Of de dsm gewoon weer gebruiken waarvoor deze bedoeld is 🤓.
Het doel van de dsm is classificatie en niet het stellen van een diagnose. Een diagnose is een persoonlijke beschrijving van de individuele klachten, sterke en minder sterke punten, het ontstaan, in standhoudende factoren etc. Het label adhd is dus een classificatie en niet een diagnose (dit wordt zo vaak door elkaar gehaald, ook door zorgprofessionals).
De classificatie icm de diagnose geeft richting aan de behandeling en ondersteuningsbehoefte. De dsm is niet meer dan een hulpmiddel. Het geeft een gemeenschappelijke taal tussen zorgverleners, classificaties zijn handig in de ontwikkelen van behandelingen, het onderzoek van klachten, financiering enz.
Overigens is er veel kritiek op de dsm en in sommige punten ben ik het (deels) mee eens, maar vaak wordt in deze discussies nogal eens vergeten wat het doel is van de dsm en wordt de bureau editie als uitgangspunt genomen. Terwijl dat gewoon een lullig boekje is met daarin een korte samenvatting met lijstjes van criteria. Mijn officiële editie van de dsm is een boek van rond de 1000 blz en bevat wel wat meer info dan een dom lijstje met criteria, die je op meerdere manieren kan interpreteren. De officiële dsm is echt veel genuanceerder, maar ook deze is niet de heilige graal. Het is een hulpmiddel. That’s it.
Is de oplossing de dsm niet meer gebruiken of is de oplossing een dsm classificatie weer gaan zien, waarvoor deze oorspronkelijk bedoeld is en ons vooral weer gaan richten op de beschrijvende diagnose van het kind?
