Weet even niet waar ik het anders kwijt kan. T kan dus niet tegen het gesnurl van E zijn zusje. Het is zo erg dat ze nu apart slapen. Net in de auto viel ze ook in slaap en zijn reactie erop was op een gegeven moment zo heftig. Net als met boos worden reageert zijn hele lijf mee. Hij gaat soort van overtrekken, beste manier van uitleggen, en zijn hele gezicht vertrekt van afschuw. Ik ben een spons van emoties en moest bijna huilen van zijn emotie die er niet uit kwam, maar ook omdat het zien van zijn reactie mij pijn doet omdat ik me gewoon zorgen maak. Ik heb geen idee of zo'n reactie nou normaal is of niet, maar het lijkt me niet? Hij was nu moe en ik denk overprikkeld door de avond.
Het was ook zo sneu eerder op de avond, ze wilde een foto maken van alle kleinkinderen voor oma en hij wilde echt niet. Was heel moeilijk om te zien. J wist dus dat dit ging gebeuren, maar heeft T er niet op voorbereid. Ik weet dat als T het had geweten van tevoren dat er niet zo'n reactie was gekomen. Nu staat T dus ook niet op de foto en dat vind ik best wel verdrietig 😢
Ik wil niet dat dit tussen J en mij komt te staan, maar merk aan mezelf dat ik dit wel erg lastig vind. Ook met vanavond weer in het achterhoofd die foto en net die reactie op het snurken. Vier mij bevestigt het alleen maar dat in wil weten wat er is en hoe we hem het allerbeste kunnen helpen, maar nee J wil echt niet meteen een diagnose van iets. Alsof dit het eerste is wat er gebeurd en dit gedrag met idd begonnen, terwijl ik hier al jaren tegenaan loop.🙄
Ik raak hier zo ontzettend gefrustreerd van 😔
