Ik zit met iets. Ik zou graag jullie ervaring en meningen willen weten hierover.
Robbie heeft de voorlopige diagnose ASS. 2 weken geleden vroeg de kinderpsychiater van school of we hem officieel zouden willen testen. Het hoeft niet, voor school en verzekering is het niet nodig, het zou dan vooral voor ons zijn, en natuurlijk voor de behandelaren. Ze laat de keuze echt bij ons, adviseerde daarin geen richting. Ik voel me zeker niet gepushed. Ze had het over verschillende testen, we zouden ook een intelligentietest kunnen doen.
Ik denk dat ik dat allemaal niet wil nu. Het afgelopen jaar stond vol in het teken van testen en observaties. Constant zoeken naar de juiste mensen en organisaties. En de zorgen van waar zou hij terecht komen, wat gaat er gebeuren , hoe gaat hij zich ontwikkelen, dat heeft er behoorlijk ingehakt merk ik nu. De realisatie dat ik een zorgenkindje heb, dat hij zijn autisme niet zal ontgroeien zoals dat wel zou zijn bij een intolerantie of gebroken beentje vind ik zwaar. Ik ben er soms nog wel emotioneel over.
Ik ben moe van alle testen en alle onderzoeken. Elke week meerdere therapieën waar ik elke keer moet vertellen over hoe de week is gegaan. Ik voel me soms meer een therapeut dan moeder. Ik observeer mijn eigen kind. Bedenk nieuwe manieren om contact te maken. Ik doe het met liefde, en ik weet niet beter. Maar het is wel vermoeiend. Hoe is het om gewoon moeder te zijn?
Robbie heeft in de laatste maanden zoveel vooruitgang gemaakt. Hij begint echt een kind te worden. Hij wordt socialer en kan zich steeds beter uitdrukken en duidelijk maken wat hij wil. In contact zijn met andere mensen gaat ook steeds soepeler. Ik kan steeds makkelijker en langer met hem bezig zijn. Hij krijg een eigen wil, wordt soms boos als hij zijn zin niet krijgt. Kortom, ik zie hem veranderen van 'computertje' naar kind. En ik wil dat hij (en ik) die ervaring van kind zijn niet overschaduwen met therapieën, observaties, verslagen en weet ik het. Ik wil graag dat hij onbezorgd kan rennen en struikelen zonder dat dat iets betekent zeg maar.
In de eerste weken op school zullen ze hem ook observeren, niet voor een diagnose maar om te kijken hoe ze hem het beste kunnen helpen. En voor mij is dat even genoeg. Daarna wil ik dat hij gewoon kind kan zijn.
De kinderpsychiater zei dus dat we hem kunnen laten diagnosticeren, maar ik wil dat denk ik niet. Ik wil ook geen intelligentietest of cito of weet ik veel. Ik wil gewoon dat hij kan spelen, vriendjes kan maken, leert knippen en plakken. Gewoon peutertje zijn 🙂
Is dat verkeerd? Ik twijfel of ik mijn eigen voor hem zet.
Wat zouden jullie doen?
