Ik begrijp wat je bedoeld, ik vraag me dus alleen af of ze zich een goede inschatting ervan kan maken. Ik bedoel, als je steeds vergeet wat je doet (en het daardoor niet af kan maken), daardoor wellicht ook schoolwerk minder maakt dan je eigenlijk kan, dingen niet echt hoort, spullen kwijt raakt, enz., dan denk ik dat je daar op de een of andere manier toch last van moet hebben en dat het haar functioneren toch echt belemmert, alleen ervaart zij het anders, omdat het ‘gewoon is’. Ik realiseer me dat ik nu schrijf alsof het 100% zeker zo is, maar zo bedoel ik het niet, ik probeer enkel te schetsen wat misschien zo zou kunnen zijn. En eigenlijk denk ik daar pas zo over sinds ik dus zie hoe het ‘ook anders kan’. En dat zie ik dus ook bij mijn dochter.
Ik zag medicatie ook als allerlaatste station, eigenlijk niet eens als een optie, ik heb het dus heel lang afgehouden. Tot het echt niet meer ging en ik op een gegeven moment dacht ‘wie ben ik om haar iets te onthouden wat haar wellicht helpt, omdat ik er op tegen ben?’. Ik slik ook medicatie voor lichamelijke dingen, natuurlijk anders, vooral gevoelsmatig misschien, maar toch, ik red het ook niet zonder. En wat ben ik blij dat we het uiteindelijk toch gedaan hebben! Wat een verschil! En ik heb stille hoop dat ze het later niet meer nodig heeft, maar we moeten eerst bij ‘later’ komen en dat lukte hier zonder diagnose en medicatie helaas niet.
Daarmee bedoel ik niet dat een diagnose en medicatie noodzakelijk is, integendeel, mijn reactie ging om mijn ervaring dat een kind er meer last van kan hebben dan je denkt en dat het zelf door heeft omdat het dus ‘niet beter weet’. Ik schreef het gedeelte met medicatie enkel omdat bij ons daarna het verschil pas zichtbaar werd. En dat kan natuurlijk ook op andere manieren.
