[verwijderd] eigenlijk precies wat ik zelf ook al dacht. Op de weg er naar toe zij ik al tegen mijn man: gegeneraliseerde angststoornis, twijfel ADD en IQ rond 115-120, waarbij verbaal sterker dan visueel-ruimtelijk. Op een paar IQ-puntjes verschil toch redelijk goed ingeschat. Het was geen verrassing en daardoor denk ik ook wel oké. Waar het ons vooral om gaat, is dat er nu hulp gestart gaat worden. Ik vond de diagnostiek zelf niet zo belangrijk, maar ik wil dat ze leert omgaan met haar angsten.
Jessie80 ze twijfelde over de ADD. Eigenlijk dezelfde twijfel die ik zelf ook heb. Ze voldoet net aan voldoende kenmerken, maar het belemmert haar niet zodanig dat je een diagnose kan stellen. We hebben besproken wat een diagnose nu gaat opleveren en dat is voor nu niks. Medicatie is nu niet nodig en een diagnose is ook niet nodig voor school of behandeling nu. Wel gaan we met school in overleg dat het wel iets is om rekening mee te houden, maar eigenlijk gebeurt dat ook al. Ze heeft een koptelefoon in de klas, ze houden al rekening naast wie ze haar plaatsen in de klas enz.
Behandeling zal voor nu echt gericht zijn op de GAS en dat is nu ook onze, maar ook haar hulpvraag. De ADD is iets om in ons achterhoofd te houden mocht ze ooit dreigen vast te lopen op school, of onder haar niveau gaat presteren of op een andere manier er echt last van gaat krijgen.
Ik merk dat ik zelf ook wel heel voorzichtig ben met de diagnose ADD. Als het nodig is, dan gaan we het doen, maar anders liever niet. Ik heb zelf ADHD en het is gewoon heel vervelend bij sommige zaken, zoals je rijbewijs, afsluiten van bepaalde verzekeringen, hypotheek etc. Het is een stempel die je je hele leven kan blijven achtervolgen. Ik heb echt medicatie nodig om normaal te kunnen functioneren, dus ik heb het er wel voor over, maar daar is bij mijn dochter nog geen sprake van.
