Ik heb een vraagje over taal en de verstaanbaarheid. Hoe weet je wanneer je kind per ongeluk correcte klanken brabbelt of wanneer het echt iets benoemd? In sociale situaties is het duidelijk natuurlijk, maar wanneer het zelfstandig aan het spelen is bijvoorbeeld?
Robbie brabbelt heel erg veel, en de paar woordjes die hij zegt articuteert hij echt heel erg slecht. Zijn brabbelen is/was niks dus dat filter ik uit zeg maar, ik luister er niet (meer) naar.
Maar nu schoot het me te binnen dat de kans dat hij communicatieve woordjes als Ja/Nee en Mama zegt veel kleiner is omdat hij taal (misschien) niet als (wederzijds)communicatiemiddel ziet. Misschien moet ik heel anders naar taal kijken met hem? (Hoe geen idee, dus daar loop ik alweer vast. Super frustrerend)
Ik besloot net eens goed te luisteren naar wat hij eigenlijk brabbelt wanneer hij aan het spelen is.
Op dit moment zit hij in bad en legt hij 1 voor 1 speeltjes neer op de rijtje en brabbelt tegelijk.
En ik denk dus dit te horen maar ben niet zeker (want zijn uitspraak is zo slecht) :
"Die ook sitte. Turtle ook sitte. Nijntjie ook sitte. Drie sitte. Bèè (= geit) ook sitte. Die ook sitte. Ook daar sitte. Vijf sitte. Ah-oh!"
Mijn mond valt een beetje open van verbazing. Praat hij nou echt?! Ik vraag me af of ik het echt goed hoor of dat het allemaal toevallige klanken zijn. Misschien is het ondertussen ook wensdenken geworden?
