Zal ik ook de spraakontwikkeling van onze zoon delen? Want die was best bijzonder.
Hij begon te brabbelen en te praten rond een jaar, zoals het 'hoort'. Hij zei op verzoek "Daaaag!" met een zwaai erbij, klopte op de deur en zei dan "open" of "buiten". Als ik zei: "Waar is opa?" dan keek hij rond waar hij zijn opa kon vinden, dus dat begreep hij ook. Rond anderhalf telde hij tot 3, als hij bijvoorbeeld 3 knoppen zag. Hij had toen best wat woorden: eten, drinken, hap, lekker, dag, opa, oma, hondje, bal, open, dicht, auto, kijken, konijn, 'pamp' (luier), zijn eigen naam. Maar toen begon hij dicht te slaan.
Rond deze leeftijd van anderhalf jaar brachten we hem voor het eerst naar het kinderdagverblijf en zoals mij later is uitgelegd, kan dat zoveel stress bij hem veroorzaakt hebben, dat de regressie toen begon. Kennelijk gebeurt dat vaker bij autisten, dat ze zich eerst een tijdje redelijk normaal ontwikkelen en dan, door een gebeurtenis in het leven die stress oplevert, wordt de regressie gestart die de meeste autisten sowieso meemaken in hun vroege jaren.
Onze zoon stopte met het uitspreken van woorden en begon alleen nog maar klanken te maken zoals kakaka, koetschkoetsch, kaukaukau, paupaupau, babababa. Hij had altijd al een fascinatie voor letters en cijfers, maar raakte nu geobsedeerd. Elk nummerbord, elke sticker, overal waar hij letters of cijfers zag, tikte hij die aan. Eerst met zijn vinger, maar op den duur verloor hij ook de mogelijkheid om te wijzen en ging hij er met de rug van zijn hand tegenaan slaan.
Rond 2 jaar at hij alleen nog maar brood, hij wilde niks in zijn buurt hebben dat ook maar lauwwarm of vochtig was (behalve ranja, dat is uiteraard wel vochtig). Zijn mondmotoriek leek wel als die van een baby. Hij kauwde en beet niks meer, maar drukte het eten tegen zijn gehemelte aan tot hij het kon doorslikken. Het brabbelen stopte nu ook. Hij maakte geen oogcontact meer. Hij 'stimde' de hele dag, sloeg met de rug van zijn hand overal op en neuriede alleen nog maar.
Met 2,5 jaar ging hij naar het orthopedagogisch dagcentrum, waar hij 2x per week logopedie kreeg. Ook thuis kregen we een logopedist die hem zou moeten helpen met eten, maar het haalde allemaal weinig uit.
Jaren aankloten later begon hij rond 5 jaar weer progressie te laten zien. We zijn jaren bezig geweest met hem weer oogcontact te laten maken, fijne en grove motoriek te laten ontwikkelen, klanken te maken etc. Hij is nu, met 6 jaar, echt wel een sociaal mannetje dat graag contact maakt en speelt met andere kinderen en volwassenen, op zijn manier. Hij maakt allerlei puzzels, legt het alfabet in een halve minuut op volgorde, herkent geschreven woorden, begrijpt superveel van wat je zegt (hij heeft het ook door als je over hem praat met andere mensen, super grappig), gebruikt verwijzers, kan de televisie en andere apparaten bedienen, sleutels gebruiken, blazen, springen, klimmen, rennen, doppen op- en afdraaien, ritsen open en dicht maken, plastic verpakkingen openen, aan- en uitkleden, aangeven wanneer hij verschoont moet worden enz. Maar praten doet hij nog steeds niet. Soms komen er klanken uit, maar het zijn geen woorden meer. Hij kan wel wat gebaren die hij ook op de juiste momenten gebruikt.
Ik vind het typisch dat hij wel zoveel taalbegrip heeft, maar zelf niet meer kan praten. Er is wel goede hoop dat hij het weer opnieuw leert. Maar het blijft een enorme investering. Het is mij wel duidelijk geworden dat taal niet de enige indicator is voor intelligentie of ontwikkeling. Er zitten kinderen in zijn klas die elk woord nazeggen dat ze horen, maar de betekenis niet vatten (echolalie) of die wel een (beperkte) woordenschat hebben, maar op geen enkel vlak zelfredzaam zijn en veel minder kunnen dan onze zoon. Er zitten zoveel discrepanties in de ontwikkelgebieden van autisten, je onder- of overschat ze snel. Onze zoon wordt nu veelal onderschat omdat hij nonverbaal en niet zindelijk is, maar hij kan dus echt van alles en vreet ook van alles uit als je jezelf even omdraait. Hij heeft in de tijd dat je naar de WC bent alle apparaten in huis uitgezet en je telefoon ontgrendeld en 100 selfies gemaakt en een rol koek opgegeten en je auto opgemaakt en dan zit hij met de alarmlichten te spelen, zeg maar 😂
Ik ben wel benieuwd of een spraakcomputer misschien een optie voor hem is. Zijn er hier mensen die daar ervaring mee hebben?
