Lieve Madeliefje06
Elk moment heb je gehandeld vanuit je beste vermogen, voel je alsjeblieft niet schuldig. Dit is gewoon veel te snel gegaan.
Aan de dood heeft niemand ‘schuld’.
Het is zo enorm oneerlijk en je boosheid mag er absoluut zijn, maar niet naar jezelf.
Ik vind het écht rot en hartverscheurend dat je met dit schuldgevoel worstelt.
Het is zo ongelofelijk zwaar om voor altijd een stuk van je hart te moeten missen, hoe kom je daar overheen? Je gaat er doorheen Ik denk inderdaad zoals [verwijderd] schreef, je leert het verdriet te dragen, maar het verdriet zal én mag er ook altijd zijn.
Er staat geen tijd voor rouw.
Ik wens jullie alle kracht toe, hou je vast aan elkaar❤️
Dikke knuffel!
