Ik voel verdriet voor je schuldgevoel, wat moet dat een pijn geven nog eens bovenop het missen van I.
Ook al had je eerder aan de bel getrokken, deze ellendige bacterie is bijna nooit te stoppen. Ik hoop dat je die bevestiging ook van de artsen van jullie meisje hebt mogen krijgen.
Je bent juf hè? En je man heeft een verantwoordelijke baan. Die werelden zijn heel snel, druk, vol mensen. Liefste zou je blaadjes gaan rapen of iets zonder gedachtes. Anderzijds is jullie gezin met de vier andere schatten jullie redding, de basis. Elke dag weer op, bordjes vullen, knuffels, liefde, kibbelen, vers gewassen haartjes in bed. Tijd en liefde, de enige ingrediënten die verzachten.
