Lou-La Wat ongelooflijk hard hè dat de wereld gewoon door draait terwijl jouw wereld zo veel glas verloren heeft.
Dat voelt ook zo gek. Alles gaat door en je moet zelf ook door met alles. In de nacht denk ik vaak: wil drie weken in bed liggen zonder dat iemand me stoort. Maar dan word je wakker door de kinderen en gaat alles gewoon door. Fijn, maar ook zwaar.
Angel1980 we zijn inmiddels alweer ruim een maand verder (het gaat zo hard..) en mijn gedachten zijn nog heel vaak bij jou en je gezin. Hoe gaat het naar omstandigheden met jullie?
Bizar hoe hard het gaat hè. Vind dat echt niet te geloven, al een maand voorbij.
Hoe het gaat... man, wat is het zwaar. Wat een gemis. Vind het heel lastig om te omschrijven hoe ik me verder voel. Zoals ik hierboven al schreef: alles gaat door en ik zit wel redelijk in een ritme wat dat betreft. Maar ieder moment denk je eraan en ik voel me zo moe en futloos. Blijf me zo schuldig voelen en blijf me afvragen waarom. Bij mijn man dat laatste ook vooral. Boosheid naast verdriet. We zijn nu allebei ook thuis, rust wat werk betreft, en dan zit je toch op elkaars lip met alle gevoelens die je hebt. Soms heel fijn, soms heel moeilijk. De kinderen doen het gelukkig wel goed naar omstandigheden. De hulp die ze krijgen helpt echt heel erg, dat is zo fijn.
