Op dit moment ben ik aan het einde van mijn latijn. Links rechts onder boven. Niemand behalve een paar mensen weten hoe zwaar wij het hier thuis hebben door toedoen van een ander. En ik kan bijna niet meer na vandaag. We moeten door voor de kinderen. Ik heb nog nooit zoveel gehuild vanochtend/vanmiddag als dat ik mij kan herinneren. Ik heb zoveel respect voor mijn man. Zo ontiegelijk veel.
Als deze persoon ooit komt te overlijden kijk ik enkel in de kist om te kijken of het echt zo is.
