Vulpen volgens mij heb ik een deel van de docu twee maanden geleden gezien. Ik bedenk mij nu dat ik deze ben vergeten af te kijken 😬. Ga ik nog wel even doen, want ik vond het interessant.
Vulpen Een diagnose is alleen van toepassing als iemand vastloopt
Het is iets genuanceerder. Naast symptomen is er de criteria voor een diagnose dat:
- iemand zelf significant lijdensdruk ervaart
en/ of
- dat de persoon zelf en/of de omgeving beperkingen ervaart op één of meerdere grote levensgebieden.
In ieder geval dat is de criteria voor alle dsm-classificaties, waaronder adhd en ass. Je hoeft dus niet te wachten tot iemand echt al vastloopt voor je een diagnose mag stellen. Diagnose betekent in Nederland meer hulp en deze nuancering in de criteria geeft de ruimte om al eerder hulp aan te bieden om te voorkomen dat iemand echt vast gaat lopen.
En uiteraard kun je dan ook discussiëren of het probleem in de persoon zelf zit of in de omgeving. Met name bij ass en adhd is dat natuurlijk een hele interessante. Is het echt een stoornis of is het een natuurlijke variatie?
Vooral bij ass vind ik het jezelf anders voelen en jezelf beter leren begrijpen ook een mogelijke reden voor een traject (punt 1. significante lijdensdruk). Het heeft echt te maken met je zijn. Het is zo verweven met wie je bent, dat erkenning kan helpen bij het accepteren van het feit dat je je anders voelt dan ‘gemiddeld’ om de kans te verkleinen dat er bijv later angststoornissen of depressies ontstaan. Helaas is dat wat er nu veel gebeurd bij laat gediagnosticeerde mensen.
Terwijl ik dit type besef ik dat dit natuurlijk ook deels een maatschappelijk probleem is. Met hoe we kijken naar alles wat afwijkt van het gemiddelde. Conclusie, het is beiden niet los van elkaar te zien?
Vulpen maar dat neemt niet weg dat je als maatschappij beter investeert in voorkomen dat mensen vastlopen
Absoluut mee eens en helaas niet iets iets wat je snel kan veranderen en ik denk ook niet altijd te veranderen is. Persoonlijk vind ik het te makkelijk gezegd als een ouder zegt, het is het probleem van de maatschappij en daarmee de verantwoordelijkheid volledig buiten zichzelf legt. Je hebt ook de verantwoordelijkheid om je kind te helpen als de maatschappij niet lekker aansluit op wat hij/zij nodig heeft.
Vulpen die totale focus op het individu lijkt me uiteindelijk nogal kortzichtig en onhoudbaar.
Heb je alleen niet ook een focus op individuen nodig om het leefbaar te maken voor meer mensen? In de zin van juist meer maatwerk, meer gepersonaliseerd en gericht op de individuele situatie?
Heel concreet vind ik bijv de adhd van mij en van mijn dochter niet altijd een stoornis, maar meer een afwijking van het gemiddelde. Het vormt echter wel een beperking doordat het niet lekker matcht met wat de omgeving van ons vraagt. Voor nu helpt de diagnose dat er bijv voor dochter aanpassingen op school gedaan worden en dat ze nu 1-op-1 een andere manier van leren, aangeleerd krijgt, die wel past bij haar problemen met automatiseren door haar add. Dat is juist meer een focus op wat zij als individu nodig heeft ipv de focus op we bieden aan de hele groep hetzelfde programma aan. Niet iedereen heeft hetzelfde nodig, maar ik vind ons onderwijssysteem hierin nog best wel beperkend.
