Ik zat vanmorgen nog eens na te denken hierover en ik wilde toch wat uitgebreider reageren.
Ik denk dat wij als moeders soms de neiging hebben (m.n. als we niet zo lekker in ons vel zit) om onze kinderen als product te zien van hoe wij doen als moeder. Dus als er problemen zijn, dan heb ik als moeder iets verkeerd gedaan in de opvoeding. Alsof een kind een puzzel is en als je de juiste oplossing weet te vinden dan heb je een succesvol, aangepast, gezellig, noem-het-maar-op-kind.
Maar wij zijn maar een klein onderdeel. Wel een belangrijk onderdeel, maar een kind komt ter wereld met een blauwdruk van zichzelf., en dat karakter bepaalt al enorm veel. Die gaat vervolgens allerlei interacties aan met de omgeving; met jou, maar ook met alle andere mensen en met school.
Zou hij jou niet geslagen hebben als je ergens in het begin fysiek had gereageerd (terugslaan of een flinke duw geven ofzo)? Misschien. Of júíst niet.
Maar grote kans dat als hij dat dan niet deed, maar die interactie met school was alsnog zo slecht als het nu is, dat hij dan die frustratie op een andere manier was gaan uitten. Bijvoorbeeld door zichzelf pijn te doen, of ander gedrag wat je helemaal niet wilt.
Soms is de puzzel van het kind en de omgeving echt heel ingewikkeld. En dat betekent echt niet dat je kind niet uiteindelijk een evenwichtig, gelukkig mens zal zijn. Maar wél dat er iets nodig is. En dat het mega zwaar is om nú te dealen met wat er speelt, voor hem en voor jou. Ik lees in jouw berichten een enorm toegewijde moeder die echt wat milder voor zichzelf mag zijn.
En totdat die hulp er is, en je weer wat lucht krijgt, ben ik een groot voorstander van "als het niet gaat zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat", en als dat een beetje afstand is en het kan, zou ik dat zeker nemen.
