al jullie berichten verbazen mij (niet in negatieve zin hoor) Ik heb denk ik in een totaal andere wereld geleefd en echt gedacht dat (bijna) niemand een tik zou geven aan zijn of haar kind wanneer jij als ouder geslagen word door ze. Dit heeft denk ik ook te maken met mijn zelfbeeld. Het voelde gisteren ook echt alsof ik het ergst denkbare had gedaan terwijl ik hem alleen van mij af probeerde te houden…
Het geeft mij wel stof tot nadenken, hoe verhoud ik mij tot ons gezin, wat straal ik überhaupt uit als moeder, wat heeft N nodig? (Zelf denk ik duidelijkere grenzen en toch wat minder meebewegen met hem) Mijn man doet het erg goed met hem, hij is erg duidelijk en stelt ook duidelijke grenzen. Hij lijkt dat meer nodig te hebben dan dat ik dacht of hoopte.
N is gister in bed in huilen uitgebarsten, hij wilt helemaal niet slaan en hij wilt hulp en hij noemde zichzelf een verwend kind. Ik heb over het laatste wel even moeten nadenken, misschien is dat in een bepaald opzicht ook wel zo.
Alle schermen zijn op dit moment verboden terrein en vanmiddag mag hij niet mee naar een binnen speeltuin en aan mij hoeft hij niks meer te vragen.