Zonnebloem ik ben met jongste dochter hier echt jaren mee bezig geweest. Gouden tips heb ik niet 😬.
Behalve een lange adem, werken spontane gesprekjes hier het beste. Gericht gaan zitten praten, ook als ze in een goede bui was, was echt kansloos. Meer als het zomaar ‘heel toevallig’ ter sprake kwam als we samen aan het wandelen waren met de hond, samen knutselen, bakken etc. En dan was het vaak nog moeizaam. En dan was het vaak nog uit van mijzelf, zei ik bijv soms als ik boos doe, ben ik eigenlijk verdrietig of bang, maar doe ik boos. Gek hè? Heb jij dat ook weleens? En als ik reactie kreeg: Ik voel het dan in mijn keel met een raar zwaar gevoel. En jij? Soms had ik dan wel een succesje en konden we erover praten. Dat hele boze met slaan en bijten is hier over, maar emoties laten zien en erover praten, is nog steeds lastig.
Ik had toevallig gisterenavond een succesje. Ze erkende in het moment zelf dat ze de verandering eigenlijk heel lastig vond. Toen ik dat haar vroeg of dit het misschien was en aangaf dat ik eerst ook even moest wennen (het ging over iets anders doen met de zomervakantie). Was echt even een ‘wow’ moment. Ze maakt over de jaren dus toch stapjes. Al voelt het soms zo hopeloos 😬.
Ik blijf het dus gewoon maar proberen en de momentjes zoeken. Ik weet niet wat bij hem en bij jou past, maar dit is tot nu onze manier.
