Trees mijn grenzen zijn de afgelopen jaren in positieve zin opgeschoven en dan wil ik toch uitzoeken waar nu mijn grens ligt. Voor jou denk ik ook?
Ja, ik denk dat dat ook meteen mijn probleem is. Afgelopen lente/zomer ging het gewoon heel erg goed. Mijn energie leek terug te komen, we begonnen aan de laatste thema's met therapie, het gesprek met mijn casemanager ging er ook over dat tijdens de volgende afspraak (maart as) we of gingen kijken naar vrijwilligerswerk, of zo'n baankeuze cursus whatever ding. De zon scheen en alles was top.
En in september viel ik zo hard terug, geen idee waarom.. mijn energie is verdwenen, ik blokkeer tijdens therapie, alles voelt uitzichtloos en doelloos, ik heb ineens weer paniekaanvallen, en ik weet gewoon niet hoe dat kan. En ik kan er niet mee om gaan, want alles in mij schreeuwt: je was er bijna!! Toen kon je het ook, waarom nu niet meer?
Het is compleet door mijn vingers geglipt lijkt wel..
En het is pas 3 maanden dat ik die terugval heb, maar ook... het is ál 3 maanden. Ik kon daar gewoon uitwippen, dat had ik geleerd, waarom lukt het me nu niet???
Trees Misschien hebben we deze periodes ook nodig om onszelf weer wat verder te ontdekken?
Dat denk ik wel. Ik weet heus wel dat ik het ook nodig heb om te bezinnen, om even een stap terug te doen, de nieuwe dingen te integreren, consolideren.. dat het ook tijd kost en geestelijk-emotioneel-lichamelijk niet allemaal tegelijkertijd kunnen, dat het tijd kost voordat alles op een lijn zit. Helikopter view, het is maar een klein deel van het totale plaatje, er is zo veel groei en dingen die wél kunnen. Zo veel waarin ik nu heel anders reageer, dus het levert wel degelijk een hoop op.
Ik weet het... en ik krijg het gewoon niet te pakken. Een deel weet het. Maar een ander deel zegt doodleuk: fuck this shit. Ik faal gewoon. Ik moet straks tegen dat gemeentemens gaan vertellen dat alle hoop die we hadden gewoon een leeggelopen ballon is.
Trees Ik kijk helemaal niet op jou neer of op een ander met een uitkering, maar voor mijzelf hanteer ik strengere eisen.
Dat heb ik dus ook.. ik weet dat ik niet dom ben, dat ik sterke kanten heb, dat ik creatief ben, ik noem maar wat. En het voelt alsof het gewoon verspilde potentie is.
Het klinkt allemaal zo negatief ook.. en er zit echt wel een stemmetje in me wat zegt: kom op CrazyCatLady, zo praten we niet meer tegen jezelf. Dit is niet oké, je hebt meer zelfrespect dan jezelf steeds naar beneden te halen.
Maar aaarghhh, waarom kan ik er niet gewoon naar luisteren? Alles is stom. Ik vind mijn leven niet leuk. Ik wil naar Brazilië. Ik wil een kickass baan. Ik wil heel veel. Maar in plaats daarvan lig ik weer uitgeput op de bank omdat ik weer de halve middag bezig ben geweest met een stomme afspraak die belangrijk was maar saai en energieslurpend.
Mopper mopper.
Ik heb in ieder geval wel een nieuw kleurboek gekocht voor mezelf, dus lichtpuntje... 😉
