Trees Aanvaarding is voor mij geen ‘oh alles gaat geweldig en allerlei toxische positieve crap’,
Nee voor mij ook zeker niet! Ik zie acceptatie/aanvaarding/hoe je het ook wil noemen veel meer als een soort rust denk ik, het is wat het is, en daar (tot op zekere hoogte) vrede mee hebben, inclusief alle emoties die erbij komen.
Ik ervaar nu het tegenovergestelde, ik forceer mezelf nu om dingen te kunnen doen die ik eigenlijk niet kan omdat ik boos ben op mijn lichaam en ik vind dat ik het gewoon moet kunnen. Echt vermijden van het voelen dus, weglopen voor mezelf door me in afleiding te storten.. doorgaan, want stil zitten is voelen, en ik wil niet voelen, want dat is shit. Maar ik moet wel stilzitten, want ik heb rust nodig.
Ik heb afgelopen week een heel confronterend gesprek gehad met vriend, die vroeg me of mijn gebrek aan sociale leven ook niet deels komt omdat ik vermijd nieuwe mensen te leren kennen vanuit schaamte. En daar raakte hij wel even een gevoelige snaar.. ik kom niet voorbij de eerste drempel: wat doe je in het dagelijks leven? Ja, niks. Ik slaap. Ik volg therapie. Ik kijk tv. Ik forum en speel spelletjes op mijn telefoon. Ik heb een uitkering, draag niks nuttigs bij aan de samenleving, zelfs vrijwilligerswerk gaat nog niet, en ik kan je niet eens vertellen waarom, want bijna al mijn diagnoses zijn behandeld en ik heb geen flauw idee waarom ik nog steeds niet hersteld ben. Ik zou verder moeten zijn dan ik ben en ik weet niet waarom ik dat niet ben.
Die schaamte is zo groot dat ik dus ook situaties vermijd waarbij ik nieuwe mensen leer kennen, en ondertussen voel ik me shit dat ik vrijwel geen sociaal leven meer heb..
Acceptatie daarvan zou voor mij veel meer betekenen dat ik mezelf gewoon de ruimte en het geduld geef om te komen waar ik wil zijn, in plaats van van mezelf te eisen dat ik er nu al ben. Of mezelf niet continu afwijzen omdat ik nog steeds afgekeurd ben, want het is ook niet mijn keuze, het is niet iets wat ik zo gepland heb ofzo. Ik zit echt niet in een uitkering omdat ik te lui ben om te werken, maar ik ben moe van continu het gevoel te hebben dat ik mezelf moet verdedigen tegen het cliché, dat ik er niet mag zijn omdat mijn situatie niet de maatschappelijke norm is.
Op dit moment zou ik gewoon willen dat ik mezelf kan accepteren in de zin van... het is oké om tijd nodig te hebben, stoppen met continu mezelf af te wijzen omdat ik niet voldoe aan de lat die ik mezelf opleg, gewoon een.. ik mag er ook zijn, ook als ik niet gezond ben, ook als ik niet kan werken.. het maakt me niet minder dan een ander.
Maar op dit moment voel ik echt alles behalve dat.
Ik zie acceptatie ook echt niet als dat ik iedere dag dolgelukkig op de bank ga liggen hyperventileren met alle focus op hoe dankbaar ik ben dat ik woon in een land met sociale voorzieningen en lalalala, maar het zou leuk zijn om gewoon eens niet het gevoel te hebben dat ik een soort uitschot van de maatschappij ben en een verspilling van belastinggeld. Maar gewoon een.. ik mag er ook zijn 😶
Trees Bijv mensen worden angstig als hun hartslag stijgt, of als ze gaan zweten, of als ze duizelig worden etc
Ik heb wel wat exposure gehad op dat soort symptomen hoor, maar ik heb vooral veel gehad aan de biologie lessen van mijn cesartherapeut. Het hielp mij enorm om te begrijpen wat er precies gebeurde, hoe mijn lichaam werkt, en dat het dus ook is bewezen dat het écht onschuldig is. Kennis gaf me een gevoel van controle, waardoor ik sneller leerde signaleren in plaats van afgeleid raken door de angst.
Daarvoor was het echt een: ik voel iets, dus ik ga dood 😆
Trees Mijn hoofd verwerkt informatie trager, verkeerd of gewoon niet en daardoor raak ik ook sneller in de stress, omdat ik situaties vaak niet zo snel kan vatten en ik ook overweldigd raak.
Dat kan ik me voorstellen ja, lijkt me heel lastig 😔
