Ik verbaas me soms zo om een collega van me. Eerst irriteerde ik me regelmatig aan hem, tegenwoordig probeer ik het vaker los te laten.
Maar net dus weer zo’n situatie.
Ik was vanmiddag met een nieuw project begonnen, dus was even bezig met inlezen.
Vraagt die collega aan me of alles lukt (heel vriendelijk bedoeld, natuurlijk), dus ik zeg ja.
Vervolgens blijft hij me aankijken, in afwachting of ik meer ga vertellen. Dus ik zeg zo neutraal mogelijk: ‘ja gaat best, ik me ben even aan het inlezen’.
En vervolgens is zijn reactie om op te staan, naast me te komen staan, mee te kijken, te vragen wat het probleem is, verward te raken door zichzelf, aan mij te vragen: “wat lukt er nou eigenlijk niet?”
Waarop ik reageer: “alles gaat prima, ik ben gewoon even aan het oriënteren hoe dit project in elkaar zit.”
Dat komt bij hem niet binnen, want er was toch een probleem?!😂
Dus hij pakt een stoel, gaat naast me zitten en gaat ongevraagd alle documenten bekijken die op mijn bureau liggen.
Ik stond op het punt om geïrriteerd te raken, tot ik besefte: het is 17:00!
Dus ik heb zo nonchalant mogelijk hem een fijne dag gewenst, heb m’n tas opgepakt en ben gegaan.
Side note: hij weet NIETS van dit project, heeft er nog nooit aan gewerkt, kent de achtergrond niet en heeft geen idee waar het over gaat 😅
Nu nog bedenken hoe ik de volgende keer tegen hem kan zeggen dat ik geen ongevraagd advies nodig heb; zéker niet wanneer er überhaupt geen probleem is😂
