iMoeder Heel lullig gezegd, er zijn uiteindelijk maar 2 opties.
Contact verbreken of contact behouden.
In sommige situaties is die keuze heel simpel, in andere niet. Maar aan het einde van de dag, is in de twijfel blijven zitten niks anders dan uitstellen van het onvermijdelijke. Of je de beslissing nu neemt, of over een jaar, er is geen 3e optie. Of nouja, die is er wel, dat is jezelf verliezen op langere termijn. Die wil je niet.
@Sevenof9 heeft goede punten die zeker zinvol kunnen zijn.
Ik sta er zelf (nu) lijnrecht tegenover, en ik kan je 100 argumenten geven waarom.
Maar iedere relatie/vriendschap/wat dan ook, is uniek en de beslissing is dus ook per situatie verschillend.
Maar wat mij opvalt, is dat je naar het advies van Sevenof9 redenen hebt om het niet te willen, maar naar mij toe ook.
iMoeder Ik verdien iemand waarvoor ik een prioriteit ben en die vol voor mij kiest.
Die persoon ben je in de eerste plaats zelf.
Op dit moment maak jij jezelf geen prioriteit, en kies je ook niet volledig voor jezelf.
Zolang je redenen blijft houden om geen knoop door te hakken, ben je naar jezelf toe net zo tegenstrijdig als hij in zijn gedrag. Hij wil geen commitment, maar koopt wel cadeautjes voor je, jij wil geen relatie meer met hem maar steekt er nog wel energie in.
In die zin houdt hij je misschien wel gewoon een spiegel voor?
En ik snap heel goed dat het niet zo simpel is wanneer er emoties mee gepaard gaan, geloof me, ik begrijp dat volledig.
Maar ik denk wel vooral dat je jezelf moet afvragen...
iMoeder Het eeuwig op de wachtbank zitten verdien ik niet.
... hoelang je het dan nog wel blijft doen.
Heb je een grens, een deadline voor jezelf?
Want iedere "nog een gesprek, nog een maand, zolang dit nog speelt, en daarna ga ik verder met mijn leven" is ook een stuk investering van jouw energie, die je oneindig kan blijven rekken.
En dan ben je ook niet eerlijk naar jezelf..
Neem maar van mij aan, die tussenfase gaat je veranderen in de ezel die de wortel achterna loopt. Zonder dat je het doorhebt ga je op een gegeven moment uitkijken naar ieder gesprek vol hoop, dat er een doorbraak gaat komen die... wat het ook is wat je het liefste wil maar niet volledig voor durft te gaan. Het contact heeft net genoeg positieve kanten om het voor jezelf goed te blijven praten. Want natuurlijk is er groei. Natuurlijk geeft het inzichten. Maar het is breadcrumming. Maar het is óók twijfel, verwarring, onrust en teleurstelling.
Die grote doorbraak gaat NIET komen, en voordat je het weet veranderen de weken in maanden en in jaren, dus je blijft alsnog op die wachtbank zitten. Zonder einde in zicht.
De wachtbank is namelijk niet het kiezen om te blijven bij een partner die beperkingen heeft, de wachtbank is geen keuze maken.
Wanneer je zou kiezen om te blijven, en de problematiek aan te pakken als een team, en samen te vechten tegen het probleem, is er namelijk geen sprake meer van wachten, want dan ís er een partnerschap, onder welk labeltje dan ook.
Hoe moeilijk ook, alleen door het maken van de keuze, de knoop door te hakken, welke kant je beslissing ook op gaat vallen, behoudt je de controle over je eigen toekomst, en kan je pas echt verder. Daar zal de afsluiting in zitten, wanneer het kiezen voor jezelf betekent dat je kiest voor wat voor jóu het beste is: stoppen of doorgaan.
Ik ben me er van bewust dat 'kiezen voor jezelf' in deze context vaak geïnterpreteerd word als weglopen, maar dat is veel te kort door de bocht. Kiezen voor jezelf is niks meer dan kiezen voor wat jij wil, wat voor jou goed voelt, waar jij achter staat en wat jou het gelukkigst maakt. Dus dat kan beide opties zijn.
Maar door niet te kiezen, plaats je jezelf juist op de wachtbank, want je stelt het onvermijdelijke alleen maar uit.
Door het in limbo te laten hangen, en geen keuze te maken, plaats je de vervulling van jouw behoeften (welke dan ook) in zijn handen, hij behoudt die macht, en de aantrekking/afstoting blijft in stand totdat jij de controle terug neemt.
Zolang jij het niet doet, is hij degene die de keuze maakt voor jou, en blijf je vast zitten.
Blijf je wachten totdat hij de knoop door gaat hakken. Dat is de echte wachtbank.
Ik begrijp echt heel goed dat het allemaal niet zo simpel is. Hell, ik heb er jaren over gedaan, donkey, thy name was me 😆.
Maaar jij was toen degene die tegen mij zei dat het magische moment van 'er klaar voor zijn' niet iets is wat je gaat vinden door te wachten tot het vanzelf komt, maar dat je dat alleen kon ervaren door de confrontatie ermee aan te gaan, door het te doen. Ook al is het eng en buiten je comfortzone.
Bij deze, je eigen advies weer terug..
Dat gaat niet van de een op de andere dag, dat snap ik.
Maar probeer in je achterhoofd te houden dat de limbo-staat waar je nu in hangt je nooit verder gaat brengen dan alleen korte termijn bevrediging. Het is gebaseerd op angst. Angst om hem definitief kwijt te raken, of angst om volledig te kiezen voor iemand die je op dit moment niet kan geven wat je nodig hebt, zonder enkele garanties dat het ooit wel kan. Angst dat hij je opnieuw gaat kwetsen. Maar echt, blijvend geluk kan alleen over langere termijn plaatsvinden, vanuit jezelf.
Met of zonder hem, je kan alleen kiezen voor jezelf als je ook echt kiest 😘
Even nog een advocaat van de duivel trouwens 😉
Deze kan je ook precies het tegenovergestelde zien:
iMoeder Ik denk ook dat als ik altijd beschikbaar blijf. Dat hij nooit tot bepaalde inzichten gaat komen
In veel gevallen van bindingsangst komt de ruimte om te groeien pas wanneer diegene zich veilig genoeg voelt en het vertrouwen heeft dat de ander blijft, om (voor het eerst) te ervaren dat hij de moeite waard is om voor te kiezen. Uiteindelijk wil iedereen onvoorwaardelijke liefde, en juist bij hechtingsproblematiek is de behoefte daaraan verstoord. Een stabiele, aanwezige partner kan dan juist helpen om tot inzichten te komen die niet mogelijk zijn wanneer hij opnieuw de bevestiging krijgt dat mensen weglopen wanneer het moeilijk wordt.
Niet om je keuze te willen beïnvloeden hoor, maar voor de volledigheid van de pro/con lijst 😉
