Trees Ik zou voordat je dit doet heel goed voor jezelf nagaan wat je verwachtingen zijn. Is het puur om je verhaal te doen of verwacht je ook erkenning en begrip.
Als eerste even excuses voor de late reactie. Ik wilde er even over nadenken en rustig schrijven.
Nee erkenning en begrip zoek ik niet. Ik heb ook naar mijn ouders toe veel geïntellectualiseerd en me er boven geplaatst. Of dat gezond is weet ik eigenlijk niet zo. Maar dat zorgt er in elk geval voor dat ik geen erkenning zoek, mijn voornaamste drijfveer is dat ik het henzelf zo zou gunnen. Om emotioneel gezien een beetje ‘los’ te komen. In het verleden heb ik wel eens geprobeerd om ‘het goede voorbeeld’ te geven. Door bepaalde interacties met mijn kinderen niet uit de weg te gaan voor hun neus. Dus bijvoorbeeld in het bijzijn van mijn ouders tegen mijn kinderen te zeggen hoe veel ik van ze hou, ze te knuffelen, zeggen dat ik trots op ze ben etc. (Allemaal dingen die mijn ouders nooit gedaan hebben vroeger) En door over mijn eigen gevoel heel open te zijn naar hen toe. Met name bij dat laatste voel ik dan gelijk hun muur omhoog komen. Het ongemak, ze schrikken er bijna van. Ik had dat zelf vroeger uiteraard ook, want zo ben ik opgevoed. Maar, dat is dan wel iets positiefs wat ik van ex-man geleerd heb, dat heb ik niet meer. Ik kan mijn gevoel toe laten, ik kan weer huilen, ik kan het onder woorden brengen. Qua hechting heb ik nog steeds moeilijkheden. Ik roep van M dat hij avoidant is (erkent hij ook), maar dat ben ik zelf dus ook (en allebei van het dismissive soort). Als het emotioneel echt intiem en dichtbij komt, dan gaat mn danger danger alarm af.
Ik zou dus inderdaad eerder een lieve brief naar mezelf schrijven, dan een rotte vis brief. Ik voel meer verdriet en teleurstelling richting mijn ouders, dan boosheid.
Trees Het versterkt denk ik elkaar. Je kan eventueel nog wat lezen over het (ortho)sympathisch en parasympathisch zenuwstelsel als je het beter wilt begrijpen.
Dit ga ik doen inderdaad. Ik vind het fijn om dingen in een breder ‘frame’ te kunnen plaatsen. Dat helpt denk ik ook om het serieuzer te nemen ipv aan voorbij te lopen.
Trees Ik denk dat je hierin het onderscheid moet maken tussen wat gezond is en wanneer het een ‘stem’ is die voortkomt uit geïnternaliseerde boodschappen van vroeger (bij van je ouders ‘je staat er alleen voor’).
Ja klopt. Alleen dat vind ik dus heel lastig als ik in een bepaalde flow zit. Soms ‘moet’ iets gewoon af, of nu. En dan kan ik mezelf echt heel moeilijk afremmen. Eigenlijk altijd komt de realisatie dat ik teveel gedaan heb achteraf. Op het moment zelf is het puur impulsief even dit en even dat en ook nog dat. Dan komt het niet eens in me op van, ho, wat ben je nou allemaal aan het doen. Ik heb dat echt met de meest stomme dingen. Ook bijv mezelf verwonden omdat er een pukkeltje weg moet, of heb mezelf al meerdere keren m’n lip verbrand omdat ik een koortsblaasje weg wilde hebben. Ik heb dan gewoon een soort error is mn hoofd en pas een tijd daarna komt dat besef van huh. 🤔
Trees Is het ook, het is denk ik vooral hoe je het inzet en daar heb je natuurlijk al heel veel stappen in gezet.
Ja dat klopt. Ik heb natuurlijk al een keer eerder en burn-out gehad. Die was echt niet voor herhaling vatbaar en daar heb ik toen ook wel echt veel van geleerd. Met name dingen lagen liggen, nee zeggen, niet meegaan is alle ‘oh dat lijkt me leuk’ op werk. En ook grenzen aangeven bij mijn kinderen. Mama wil nu even rust, ik weet het nu even niet. Tegenwoordig zeg ik ook gewoon dat ik overprikkeld ben, of ze er zelf aan willen denken om het morgen te doen, zelf eerst iets te proberen etc.
Trees Het klinkt raar, maar ik accepteer dat ik ze heb en ze zijn kut, maar ze horen bij mij.
Dat is precies hoe ik er ook in sta.
Trees Wat ik vooral wil zeggen, wees ook niet te streng voor jezelf. Je doet het echt hartstikke goed en ik blijf je een leuk en lekker pittige top vrouw vinden 😘
Dankjewel. 😊🥰😘
Ik heb dat soms ook echt even nodig inderdaad dat iemand dat zegt. Of tegen mezelf te zeggen.
Ik heb inmiddels ook wat tips van TikTok gehaald. Over overbelasting, en ook over omgaan met een break up. Een van de tips was om een soort brief te schrijven aan jezelf, met daarin de nadruk waarom het goed is dat het uit is. En daarin alle voordelen te noemen van de break up. Dat je er van groeit, weer opnieuw kan bedenken wat je belangrijk vind, jezelf weer even kan vinden, dat je straks weer opnieuw verliefd mag worden. Maar ook dat je meer verdiend dan deze persoon je gaf. Wat zijn nadelen waren die je genegeerd hebt etc. En vervolgens afsluiten met hoe je je toekomst voor je ziet. Vervolgens lees je die brief elke dag hardop aan jezelf voor.
Dit zou dan gebaseerd zijn op wetenschappelijke onderzoeken naar de neuropsychologische redenen waarom manifesteren tot op bepaalde hoogte wel echt werkt. Ik moet zeggen, het werkt wel inderdaad om je focus te verleggen.
