Dank je wel allemaal. Het voelt inderdaad zo, hij is er nog, maar hij is er ook helemaal niet. We hebben afgesproken dat hij voortaan als we allemaal thuis zijn ook in de middag een uurtje of 2 ‘rust’ pakt. Vandaag bleef hij eigenlijk de hele middag boven, kwam even eten en ging daarna weer naar boven. Dat hij het dus prima vindt om ruim 4 uur boven te zitten, dan Max een half uurtje met ons te eten en vervolgens weer naar boven te gaan, gaf me, ondanks de drukte van onze 3 jongens om me heen, een gevoel van eenzaamheid.
En wat je zegt @June voor mij is het afscheid nemen al begonnen. Een beetje in december, maar helemaal in januari na de bloeding en epileptische aanval.
En dat je jongste zich vrijwillig aanbiedt om in de ochtend mee te gaan naar de winkel om broodjes te halen om in zijn woorden ‘even weg van papa’ te zijn, doet pijn. Maar ik snap hem zo ontzettend goed.
