Dank je wel allemaal, echt heel lief.
Deze week heb ik weer 4 dagen gewerkt, dat is echt heel fijn. Even een normaal gesprek voeren.
Donderdag is de huisarts weer langs geweest. Hoe klein de veranderingen ook lijken, ook zij ziet dat hij achteruit gaat. Hij staat af en toe wankel op z’n benen, dus we moeten er wel rekening mee gaan houden dat hij kan gaan vallen. Hij kan pijnklachten niet makkelijk benoemen, maar omschrijft ze wel heel figuurlijk. We moesten het voor de huisarts een beetje bijhouden, maar hij wuift het allemaal een beetje weg. Uiteindelijk, de arts was al weg, gaf hij aan dat hij trillingen voelt in zijn hoofd, alsof je met een hamer op je hoofd wordt geslagen. Maar hij ziet het niet als pijn.
Hij haalt veel dingen door elkaar. De boodschappen werden bezorgd en hij had brood vast. Zegt hij heel serieus dat we langs de bakker moeten om brood te halen… zich helemaal niet bewust van het feit dat hij dat brood al in zijn handen had.
En vanmiddag bracht ik Sam naar de voetbal. Na 5 minuten kwam ik weer thuis en roept hij hard naar boven: Sam, kom je. Je moet zo vertrekken en je moet je voetbalschoenen nog aan doen.
Ik vind het lastig worden, al staan we voor mijn gevoel nog aan het begin. De jongens doen het echt heel goed.
