Ik zie veel gedrag inderdaad geaccepteerd worden (m.n. heel jonge kinderen) dat in mijn ogen echt wel wat meer begrenst mag worden.
Anderzijds ben ik ook wat milder geworden. Mijn vriendin heeft een zoon met (iig) flinke adhd, en als je hun niet zou kennen zou je ook regelmatig denken wtf. Maar buiten zijn onder de mensen is soms al zo heftig voor hem geweest, dat op zo'n moment corrigeren echt nul nut heeft en veel schade toebrengt.
Ik kan mij voorstellen dat ouders hier gewoon niet genoeg grenzen aangegeven hebben en de opvoeding niet goed oppakken. Maar ik kan mij ook voorstellen als deze tiener het al mega heftig vond om weg te gaan, je wilt je dochter niet verbieden maar je ziet misschien ook dat aanpassen heel moeilijk is, dan staat de spanning zo hoog dat ze eerder stoppen, is dus weer een negatieve ervaring op sociaal vlak, dan raak je aan en wordt je afgesnauwd.. tja, is dat dan het moment om grenzen te stellen?
Ik vind in een relaxte sfeer toestaan dat je dikzak wordt genoemd en bij straf toch geld geven een heel ander verhaal, maar in sommige situaties denk ik "misschien ziet het er slecht uit, maar is dit voor dit kind nu het hoogst haalbare"
Overigens is die zoon met (iig) adhd enorm goed ontwikkeld de laatste jaren, met goede begeleiding en kan hij nu heel goed zelf inschatten wanneer hij wat moet doen om vervelende situaties te voorkomen 🙂