Ik wil niet teveel mopperen op mijn man, want hij doet veel en is een schat. Toch ben ik nu wel even chagrijnig op hem. Vandaag en morgen heb ik het emdr congres. Ik heb een online ticket. Ik heb accreditatiepunten nodig en dit levert mij 12 punten op. Kan online en wordt dit niet teveel actieve inzet gevraagd, zoals bij een online bijscholing.
Mijn man zou mij hierbij gaan ondersteunen. Hebben we heel duidelijk overlegd en was zijn aanbod. Hij zou deze dagen verder alles van mij overnemen. Desnoods zelf een uurtje achter de laptop zitten (het valt niemand op dat ik plotseling man ben geworden, hoopten we).
Vorige week zegt man plotseling dat hij vergeten was dat hij vrijdag tot en met zondag weg is voor werk. Had hij in het najaar al afgesproken, maar was hij vergeten. Om het feest compleet te maken ben ik gisteren weer eens ‘onderuit’ gegaan. We hebben al twee weken geen schoonmaakster en ik wilde man zoveel mogelijk ontlasten. Gevolg over mijn grenzen heen. Mijn arm doet het nu weer redelijk, maar mijn been schiet nog steeds alle kanten op als ik probeer te lopen.
Dus nu mag ik twee dagen lang 8 uur een online congres volgen met koorts, hoofdpijn, een arm van 10 kilo en een spaghettibeen. Terwijl ik tegelijkertijd op een pup moet passen, die elke 45 minuten naar buiten moet en die ik continue in de gaten moeten houden. Echt alsof cognitieve flexibiliteit /verdeelde aandacht tegenwoordig mijn sterkste punt is 🤨 (het was mijn meest dramatische onderdeel op het neuropschologische onderzoek). Ga ik daarnaast ook nog twee dagen de meest slechte moeder zijn ever. Pure verwaarlozing.
Op het moment dat ik dit typ bedenk ik mij dat mijn kleren ook nog boven liggen, dus ik ga wel half naakt achter de laptop zitten. Bezorg ik iedereen op het emdr congres ook nog een trauma. Wat een feest weer en dat voor 300 euro (zo duur was dat stomme congres). In sommige workshops had ik echt wel zin, maar dit gaat mij gewoon niet lukken. Ik ben echt bloed chagrijnig momenteel.
