Als aansluiting op mijn post in "waar heb je je vandaag over verbaasd"
Waarom moeten andere mensen in het verkeer perse nog stoppen en mij voorrang verlenen waar ik dat niet heb als ik mijn oudste naast me heb fietsen? Soms sowieso wel als ik me met mijn kinderen in het verkeer bevind, ook al is het lopend of als we vanaf de auto willen oversteken naar de stoep om bij ons huis te komen.
Het idee is lief. Maar als ik mijn kinderen vertel dat ze moeten wachten omdat er een auto, fietser of wat dan ook aan komt, dan wil ik dat ze wachten. Als ik zeker weet dat de kinderen gaan wachten en ik krijg door dat de ander ons voorrang wil gaan verlenen terwijl we dat volgens de verkeersregels niet hebben, dan sein ik al met mijn hand dat ze gewoon door moeten gaan. En dan zitten er nog van die idioten tussen die dan nogmaals, en nogmaals gaan seinen dat ik wel voor mag. Ondertussen val ik bijna om met mijn fiets omdat ik met normaal uitrollen prima de ander voorrang had kunnen verlenen en dan weer door kunnen fietsen, maar ik nu dus evenwicht verlies wat ik niet had ingecalculeerd. Dan moet ik mijn oudste, als ze meefietst, ineens andere instructies geven terwijl dat niet had gehoeven. Oudste die dat soms ook verwarrend vind.
Of bij oversteken, dat als iemand gewoon z'n tempo aanhoudt (of iets afremt omdat kinderen onvoorspelbaar zijn en blijven, maar wel doorgaat) ik zeker weet dat mijn kinderen lang genoeg blijven staan. Maar als iemand moeilijk gaat lopen doen, ik mijn kinderen ook niet helemaal meer kan inschatten. Ze blijven 3 en 2 jaar uiteindelijk. Of zelfs als ik zeker weet dat mijn kinderen wel blijven staan als het langer duurt, dan vertik ik het alsnog om eerst te gaan. Ik doe namelijk ook een poging om mijn kinderen (het begin van) de verkeersregels te leren.
En net op die momenten dat het me even goed uit zou komen als ik voorrang krijg (met de kinderen) omdat ik haast heb, dan schieten ze er als idioten langs.
