CrazyCatLady bizar toch?!? ik ben echt een groot deel van mijn leven zwaar naïef geweest. Ik had serieus geen idee dat mensen zo kunnen reageren op/ tegen mensen met een (zichtbare) beperking. Het is bij mij natuurlijk al veel beter dan het was, maar vooral het eerste jaar heb ik regelmatig zulke lompe opmerkingen en vragen gehad, omdat ik toen nog heel vreemd liep en het nog duidelijk hoorbaar was in mijn spraak. Van wildvreemden op straat, die vroegen wat ik mankeerden zonder enige inleiding, tot winkelmedewerkers die antwoord op mijn vraag gaven tegen mijn man en mij compleet negeerden alsof ik een idioot was. Ergens geweigerd worden vanwege een loophulpmiddel of gewoon stomme opmerkingen, zoals een oude vent die over straat schreeuwde dat ik te jong was om te lopen met een stok en iemand die liep te zeiken dat ik teveel ruimte in beslag nam in de lift met mijn loopfiets (de lift in het revalidatiecentrum notabene!). Ik heb echt zo vaak met mijn bek vol tanden gestaan en ik vind het nog steeds bizar.
Gisteren was er nog een framerunner op de 5km. Ze heeft als baby een zwarte beroerte gehad en gaf aan dat ze niks anders gewend is, maar dat het went. Eerlijk gezegd vond ik dat nog triester ‘dat je eraan went om zo behandeld te worden’. Ze startte trouwens na mij en is heel ‘per ongeluk’ over de voeten van de kenau scheidsrechter gereden 🤣.
Mijn loopfiets is ook weleens erg per ongeluk over de voet van een of andere klojo gereden. Ik heb ook ooit bewust een vrouw laten struikelen met mijn stok, nadat ze mij 3x aan de kant had geduwd in een museumkasteel, omdat ik te langzaam liep en ze constant liep te zuchten en te steunen achter mij. Ze moest een paar keer 10 seconden wachten, omdat ik moeite had met de hoge drempels in de deuropeningen. Daarna hield ze wel afstand 😇.
Ik ben weer heerlijk aan het uitweiden, maar ik vind het ook nog steeds zo raar hoe sommige mensen reageren. Ik kan er nog steeds niet goed over uit.
