Trees helemaal niks.. ik word vanzelf gebeld 😒
Ik sta nu 3,5 maand op de wachtlijst denk ik?
Ik ben altijd al een hele moeilijke eter geweest. Waar kinderen er normaal gesproken overheen groeien is dat bij mij niet gebeurd. Ik had een ouder met eetstoornis als voorbeeld, en nog een stuk trauma wat mijn relatie met eten echt flink verklxxt heeft. In het verleden heb ik ook BED gehad, maar geloof het of niet, dat was ik gewoon compleet vergeten totdat deze beerput open ging en ik het eindelijk ging erkennen..
Waar ik vooral tegenaan loop is een combinatie van vermijden (mogelijk arfid, wellicht ook textuur issues) op voedingsmiddelen die goed zijn voor me. Ik heb vooral een voedingspatroon nodig van meerdere, lichtverteerbare maaltijden per dag. Mijn lichaam geeft dat echt heel duidelijk aan. Maar ik lust gewoon niks 😭
Als ik dit stukje vertaal naar mijn eten..
Trees Tussen de middag twee crackers gegeten. Vanochtend tussendoor nog een gekookt ei en als ontbijt een flinke bak skyr met frambozen, muesli en extra noten 💪. Ik heb vanochtend zelfgemaakte tomaten-paprikasoep gemaakt
Crackers, meh. Als er oorlog uit breekt en dat is alles wat ik heb, dan wil ik het nog wel doen. Maar niet vrijwillig, in mijn ogen is het hetzelfde als karton.
Gekookt ei: alleen bij spinazie, en met een enorm ritueel van bereiden want ik ben absoluut panisch voor eierschaal. En sowieso niet als ontbijt.
Skyr: nog nooit gegeten dus lust ik niet 🤷♀️
Frambozen: alleen in gebak of snoepjes
Muesli: nope, enge textuur
Noten: alleen borrelnootjes
Tomaten: hell no. Glibberige enge ronde slakken met velletjes in mijn mond.
Paprika: te aanwezige smaak. Is eng. En groene zijn sowieso vies.
En dan heb je de dingen die ik dan nog wel lust, maar dat zijn vaak zwaardere producten, vlees, of vet, en dat accepteert mijn lichaam niet. Soms wel, afhankelijk van de mate van overprikkeling, maar ik ben er zo op ingesteld dat ik het toch niet kan verteren dat ik in paniek raak zodra ik het op heb, en het er direct uit gooi. Als een soort.. prikkel boulimia? 😶
Ik durf het gewoon niet in me te hebben, het voelt als gevaar.
Met gevolg dat mijn lichaam dus nu automatisch associaties heeft met bepaalde dingen houden we toch niet binnen, dus ik doe het niet eens bewust.. ik word bijvoorbeeld oprecht misselijk en ga kokhalzen als ik iets heb gegeten wat is gebakken in boter of olie. En ik wéét dat het psychisch is, maarja, zeg dat even tegen mijn maag..
Maar ja.. chocolade, snoep of ijs is geen enkel probleem 🤷♀️
(Chips overigens wel, te zwaar)
En zoals met alle angsten, is dit gewoon enorm groot geworden. Eind vorig jaar stond ik iedere avond na het avondeten te huilen onder de douche. Ik wil dit niet meer. Ik wil normale maaltijden kunnen eten. Ik wil uit eten kunnen. Ik wil een gezond lichaam. Ik wil goed voor mezelf kunnen zorgen, want het is complete bullshit dat mijn zelfbeeld nu zo goed is, maar ik zo slecht zorg voor mezelf. Ik wil dit ook niet als voorbeeld voor mijn kinderen. Het doet me zo fxcking veel verdriet om zo te moeten leven.
De schaamte is altijd te groot geweest. De psycholoog wist tussen neus en lippen door dat er wellicht nog een klein themaatje rondom eten lag, maar ik weigerde erover te praten.
Maar ik kan zo niet langer verder. Dus ik ben begonnen met het te erkennen. In de eerste instantie naar de psycholoog dus, voorzichtig ook in mijn omgeving en hier dan ook maar.
Het punt is vooral ook nu dat ik enorm gemotiveerd ben om er wel degelijk iets mee te doen, om te leren eten, te proberen, alleen ik heb echt nog iemand nodig die me daarin helpt. Want ik vermijd 🤷♀️ Hoe graag ik het ook wil, ik ben écht heel bang voor eten. Ik durf het niet alleen.
Ik wil gewoon iemand die naast me zit, en gewoon even een grens aan geeft en zegt "en nu even niet zo miepen, geen excuses, vreet die tomaat op, er gebeurt niks".
Maar daar is dus een wachtlijst voor van hier tot Tokio..
