Zonnebloem bijvoorbeeld aan tafel blijven zitten. Dat oefenen we wel maar ligt geen druk op. Het gaat steeds beter, maar het is erg afhankelijk van de oudste. Hij kan niet altijd blijven zitten, of überhaupt mee eten (hij eet soms alleen in zijn kamer), en we kunnen niet (willen niet) dat de ene wel moet blijven zitten en de ander mag wel van tafel. Ik wil geen ongelijkheid creëren. Niet op deze leeftijd.
Ander voorbeeld is: Speelgoed en niet-speelgoed bestaat hier niet. Ze mogen met alles spelen dat niet gevaarlijk is. We kijken in ons huis met onze handen want voor grote R is dat wat hij nodig heeft om te ontdekken en te leren. Daarin kan ik (wil ik) dus ook niet zeggen. Robbie mag wel iets pakken, maar jij niet.
Gevolg is dat hij op school in kastjes zit, spullen pakt zonder te vragen en van tafel loopt.
Dé regels die de maatschappij belangrijk vind dat kinderen van jonge leeftijd aan leren.
We gaan ze ook zeker leren om zich aan te passen aan de maatschappij, maar dat is op een ander tijdstip dan de meeste mensen goed achten. En dat is erg lastig.
Een grote struggle van een ND gezin in een NT maatschappij.
En soms ga ik dan twijfelen, doen we het misschien niet verkeerd? Moeten we misschien meer forceren? Moeten we misschien wel ongelijke regels opstellen voor de kinderen? Moeten we wel onderscheid maken tussen de kinderen want de maatschappij doet dat ook?
Maar dan denk ik, wat is nou belangrijker?
Ik geloof een gelukkig gezin in de basis. Thuis moet een plek zijn waar je jezelf kan zijn, waarin je vrij kan zijn je te ontwikkelen op jouw tijd en jouw manier. Ik denk dat je daar gelukkige en zelfverzekerde kinderen van krijgt. Ik geloof niet dat we het ND kinderen thuis moeilijk moeten maken want de maatschappij maakt het ze ook moeilijk. Des te meer denk ik: wees dan thuis juist lief. Volg ze thuis dan juist wel. Maak thuis zacht, juist omdat de wereld al zo hard voor ze is.
Maar het is lastig op dit soort momenten. En Rémy is ook niet het meest volgzame kind. Hij moet nog leren dat het niet overal zo werkt als thuis. En dat is moeilijk voor hem want hij is toch ook weer ander soort kind (blijkbaar). Niet van nature volgzaam, en hij is gevoelig.
Heel lastig soms.
En ook hè.. we zijn nog een jong gezin. De oudste is pas 5. We komen pas net kijken, we proberen onze weg te vinden als ND gezin in een NT wereld. We leren onderweg.
Ik geloof niet dat ik alle wijsheid heb, maar ik zie 3 gelukkige kinderen met goede zelfvertrouwen. Dat is voor mij een signaal dat we in de goede richting zitten.
