Jules
Dat is een heel lang verhaal. Maar kort gezegd:
dat ging vanzelf eigenlijk. Het was een steentje in een rijtje dominosteentjes.
Na de vermoedelijke diagnose van de neuroloog ben ik veel gaan nadenken (kort en simpel samengevat) en vond ik de oorzaak van mijn faalangst. En toen zag ik, en geloofde ik, dat de faalangst niets met mij te maken had maar alles met behoeftes waar niet aan voldaan werd. Dat was het eerste steentje. Toen die viel is de rest ook heel snel om gaan vallen. Heel veel situaties waar ik in vast liep - waaronder de situatie met kleine R - begon een licht op te schijnen. De oorzaak was bekend en dus waren mijn coping mechanismes en mijn angsten niet meer nodig. Het ging vanzelf. Ik zag nu allerlei andere mogelijkheden, ik had controle want ik was niet meer bang.
Kleine R lijkt heel veel op mij. En aangezien ik verlammende faalangst had waar ik de oorzaak niet van wist was ik heel erg bang dat hij dit ook zou ontwikkelen. Alles kon de oorzaak zijn tenslotte. Wat als het mijn moeder was voor mij? Wat als ik het dus ben voor hem?
Elke emotie die hij toonde was heel moeilijk voor mij. Ik kon er niet mee omgaan. Zowel blijdschap als verdriet, alles gaf me heel veel stress want het bevestigde mijn eigen gefaalde zijn. Wat als de blijdschap nep is? Wat als hij het doet omdat hij denkt dat dat ik wat ik wil? Wat als ik zijn verdriet had kunnen voorkomen? Wat als ik zijn verdriet niet troost op de manier die hij nodig heeft? Wat als ik zijn verdriet groter maak omdat ik iets benoem wat helemaal geen issue was maar hij denkt dat het dus wel een issue hoort te zijn? En denkt dat waar hij verdrietig om is geen issue mag zijn? (Dit waren serieus mijn gedachtegangen. Welke voortkwamen uit mijn eigen gebroken zelfbeeld en onbegrepen brein)
Ik nam afstand van hem op dezelfde manier waarop ik afstand had genomen van mijzelf (ik gok rond dezelfde leeftijd, 1.5 a 2 jaar). Ik wist toen niet dat ik afstand had gedaan van mijzelf, ik zag alleen dat ik afstand nam van hem en ik snapte niet waarom. Maar ik blokkeerde van hem, en ik blokkeerde hem.
Nu weet ik dat hij mijn masker triggerde. Ik blokkeerde hem omdat ik mijzelf had geblokkeerd van mijzelf.
Dus toen ik mijzelf deblokkeerde, en begon te zien wie ik ben, toen kon hij zijn wie hij is. Want ik liet hem ontwikkelend. Ik zie hem elke dag groeien in zijn persoonlijkheid. En ik voel een rust en een kalmte dat hij prima terecht gaat komen. Omdat ik weet dat zolang hij weet wie hij is; falen niet zijn identiteit kan worden.
.. oké, toch een beetje een langer verhaal geworden 😅
