Marshmallow voor ons was het al heel lang duidelijk, maar met aanpassingen op school en thuis was het prima te doen. Een traject voegde heel lang niks toe voor haar en voor ons. Wij hebben echter altijd gezegd dat als ze dreigt vast te lopen, gaan we wel hulp zoeken. Eerste jaar middelbare school bleek wel een flinke uitdaging qua concentratie, planning etc. en dat is de reden geweest voor een traject. Was het toen echt al direct nodig? Ik denk achteraf niet, maar we wilden niet te lang wachten ivm wachtlijsten. Het enige wat voor haar een officiële diagnose voor nu toevoegt, is dat ze nu medicatie kan gebruiken en meer tijd krijgt voor toetsen/ examens.
Komt ook, omdat we vanuit school en thuis haar wel altijd hebben begeleid /opgevoed als een kind met adhd. Wij hadden als ouders, maar ook school, geen hulpvraag op het vlak van begeleiding, opvoeding, leren etc. Zowel is dit ook een reden om wel een traject aan te gaan.
Reden waarom we niet direct een traject zijn aangegaan toen we het al vermoeden, was oa omdat een diagnose bijv wel invloed heeft voor het behalen van je rijbewijs (of als je al een rijbewijs hebt). Ook bij het afsluiten van een levensverzekering of overlijdensrisicoverzekering kan er naar gevraagd worden net als gevolg een hogere premie of als je je als zelfstandige wilt laten verzekeren voor ziekte. Dat laatste ben ik zelf heel erg tegenaan gelopen en is echt een drama. Qua rijbewijs is het wel wat makkelijker geworden. Dit kan sinds vorig jaar ook via een verklaring van de huisarts. In ieder geval als je al een rijbewijs hebt en je krijgt later de diagnose. Hoe het nu zit met het halen van een rijbewijs weet ik niet, maar ik dacht dat dit nu ook via de huisarts mag ipv een officiële keuring door een psychiater. Medicatie had ze toen nog niet nodig, dus een traject ingaan voor een officiële diagnose met als risico dit soort rompslomp op latere leeftijd, was heel lang weinig zinvol.
