Als je negatieve dingen wil lezen over ABA therapie, dan zijn die er inderdaad volop te vinden. Er is een bekende, hele akelige documentaire gemaakt waarin je ziet dat ABA op een hele nare manier wordt toegepast waar een hoop negatieve berichtgeving op gebaseerd is en waarvan ook veel stukjes te zien zijn op YouTube. Maar wat jij zegt, @Nescio , klopt ook. Er zijn absoluut goede therapeuten die ABA op een hele mooie manier toepassen en die daarmee compleet in zichzelf gekeerde kinderen tot communiceren kunnen brengen. Dat is niet om het kind minder lastig te maken of te dwingen zich te conformeren tot neurotypisch gedrag, maar omdat met een vorm van wederkerige communicatie ook voor het autistische kind een wereld kan opengaan waarin het minder angstig en minder gefrustreerd is. Onderdelen van ABA worden volop gebruikt door logopedisten en gedragskundigen en ook het veelgeprezen en effectief bewezen PRT (wat jouw zoon dacht ik ook kreeg, @[verwijderd]? Meen me te herinneren dat je daar een keer wat over schreef) is een onderdeel van ABA.
Met ABA training heeft onze zoon op een veilige en laagdrempelige manier leren communiceren door middel van gebaren en geluiden, plaatjes aanwijzen, op knoppen drukken. Daarvoor moest hij wel zijn handen doelmatig leren gebruiken en dus (korte periodes) stoppen met stimmen. Nadat de boodschap is overgebracht kon hij gewoon weer verder stimmen. Hij mag volop stimmen, maar je kunt nu eenmaal niet stimmend gebaren. En je moet wel naar een ander kijken als je wederkerig gaat gebaren, anders zie het niet he 😛
De angst die een autistisch kind kan hebben, kan simpelweg minder worden als het leert interacteren met diens omgeving. Zeker als je kind voor het leven afhankelijk is van zorg, is het belangrijk dat het leert om op een universele manier te communiceren. Ik kan elk geluidje en kleine verandering in de mimiek van zijn zoon lezen, maar dat kan een leerkracht/klassenassistent/chauffeur/therapeut/groepswerker noem maar op natuurlijk niet. Mijn zoon heeft met ABA een stukje universele communicatie geleerd die hij overal kan inzetten. Daarmee kan hij zich in bepaalde mate verstaanbaar maken (scheelt frustratie), kan hij een ander beter begrijpen (scheelt angst) en begrijpen zijn verzorgers hem ook beter. Op die manier kán er tenminste voor hem gezorgd worden. Je kunt nu eenmaal niet verwachten dat iedere verzorger op het pad van je kind zijn gedrag van voor naar achter leert lezen als het moeilijk verstaanbaar gedrag vertoont.
Onder aan de streep: beter verstaanbaar gedrag, minder kans op agressie door frustratie/angst en meer mogelijkheden door doorontwikkeling. Onze zoon gaat nu naar school en doet daar nota bene taakjes die hij superleuk vindt. Dat kon hij echt niet voor de therapie.
