Jules ik denk dat het voor hem misschien juist heel erg zal voelen als een opluchting. Hij voelt zich denk ik al anders, voornamelijk minder. Dat brengt veel verdriet met zich mee. Laag zelfbeeld, eenzaamheid, machteloosheid. En dat slaat om in boosheid, agressie (naar anderen en zichzelf).
Ze hebben het onderzocht trouwens. We kunnen waarschijnlijk redelijk hetzelfde zeggen voor autistische kinderen.
https://www.additudemag.com/children-with-adhd-avoid-failure-punishment/amp/
“ Positive feedback — particularly in childhood — helps an individual develop self-esteem, push past failures, and promote achievements. Praise and reinforcement are critical for developing minds; they are also hard to come by for children with ADHD.
Impulsive behaviors, academic struggles, and social challenges may cause parents and teachers to critique these children more often than they do others. Some experts, like William Dodson, M.D., estimate that children with ADHD receive a full 20,000 more negative messages by age 10, on average. “
We kunnen ons afvragen waarom een 10 jarige adhd’er of autist zoveel boos is en het probleem in hem/haar zoeken. (Zij hebben de stoornis tenslotte? Misschien is het iets met de emotie regulatie?) Maar ik denk dat we eerder naar onszelf moeten kijken. Hoe reageren wij op hen. Niet alleen nu, maar vooral vroeger, toen het klein was. Peuter en kleuter, verbaal en non-verbaal. En zeker met autisme is het gevaar dat wij denken dat we goed interpreteren en reageren maar vaker is dat helemaal niet zo.
Niet persoonlijk naar jou als moeder hoor! Ik bedoel hem naar de maatschappij toe. Met z’n allen behandelen we deze kinderen nog te vaak onjuist en dat beschadigd ze.
mijn hoop is dat de diagnose jullie zoon juist veel rust zal geven. Het zal eerst misschien wel lastig zijn want de eerste lessen die hij (en jullie) misschien krijgen in autisme zijn heel klinisch en opgeschreven door mensen die autisme hebben gestudeerd, maar het niet zelf hebben. Het is niet onjuist hoor! maar het is vaak gefocust op stoornis en ‘anders zijn’ en ‘leren omgaan met’ want autisme is een stoornis en moeilijk. De ervaring van autisten zelf ontbreekt vaak. En die heb je juist ook zo hard nodig want autisme staat niet gelijk aan een moeilijk leven, ook niet aan geen vrienden of weinig vrienden, of 1 grote overprikkeling.
Mijn persoonlijk advies is zet als ouders in op acceptatie. 100% acceptatie van wie hij is incl autisme. En vanuit daar gaan we allemaal leren van hem, en over hem (door psycholoog, therapeut, ervaringsdeskundigen, en andere autisten)
En daarnaast: wat maakt hem gelukkig, en hoe krijgen we hem weer gelukkig. Hij is niet anders, hij is nog precies dezelfde jongen als 2 jaar geleden, en precies dezelfde als toen hij dreumes was en net kon lopen, en toen hij 1 dagje oud was en zijn handje heel hard dichtkneep om jullie vinger. Hij is diezelfde perfecte jongen. Lief, aardig, leuk, grappig, blij, gelukkig, gezond, een kopietje van zijn vader of zijn oma. Die jongen is hij nog steeds maar hij heeft veel pijn. Autistische mensen zijn hele gevoelige mensen, en hij slaat om zich heen (en slaat zichzelf) want hij heeft veel pijn. Dat is niet autisme, dat is de reactie van een jongen die niet gezien is.
En nu is hij wel gezien! Jullie zien hem, en ik hoop dat hij zichzelf ook weer mag zien staan. Zelfverzekerd, knap, slim, leuk.. zoals hij ècht is! <3
Je hebt het super gedaan, vind ik, dat je voor een diagnose bent gegaan. Kennis is power!
