Ik ben mede door dit forum door gaan zetten met kleine meid. Zoveel dames die me aan moedigden om de stap te zetten, misschien was jij er ook wel één van, want als je gevoel zegt dat er iets is, is dat vaak ook zo. Mijn gevoel zei al vanaf dat ze 1,5-2 jaar was dat ze anders is. Ik begrijp je zenuwen voor morgen zó goed, ik heb me precies zo gevoeld. Bij het gesprek met de "tussenpersoon" zat kleine meid natuurlijk heel rustig en lief te kleuren. Ja, dan kan ze het plotseling wel. Toen liet ze natuurlijk niet zien hoe/ wie ze is. Dan heb je ook nog de mensen in je omgeving die je aan jezelf doen twijfelen, nee joh, ze kan gewoon lekker spelen, ze is gewoon een normale kleuter met typisch kleuter gedrag. Tijdens het onderzoek heeft ze wel laten zien wie ze is, dat ze moeite heeft om gewoon stil te blijven zitten, dat ze moet friemelen, dat het allemaal zo saai is, etc. Nu zijn er nog mensen die het niet geloven dat ze toch echt adhd heeft. De professionals hebben gesproken, ik ben niet gek. En JIJ bent ook niet gek.
Weet je, als de ha goed luistert wordt er werk van gemaakt om te kijken wat het precies is. Jij bent ook neurodivergent, ik weet zo de Nederlandse term niet, zulke dingen zijn erfelijk. Dat zou iig in het voordeel moeten werken om verder te willen kijken. Neem morgen je lijstje met zorgen mee zodat je niks vergeet. Ik ga heel hard voor je duimen dat er goed naar je geluisterd wordt en de ha de juiste vragen weet te stellen.
