iMoeder Apart zeg. Misschien dat daar dan een verschil in zit. Ik bevries nooit.
Iedereen heeft een ‘voorkeur’ modus bij hoge stress (reactie is natuurlijk wel automatisch). Daarnaast is het afhankelijk van de situatie (bij verkrachting bijv zie je veel vaker bevriezen, dan vechten - bevriezen verhoogt de kans op overleving bij een sterkere agressor). Plus je hebt actieve bevriezing en passieve bevriezing. Dat laatste is echt zeldzaam.
Ik ben zelf ook van het vechten trouwens en ja dat is niet altijd handig. Ik denk ook een uiting van karakter, want ben überhaupt niet van het vermijden, maar wel echt van het actief aanpakken als algemene copingstrategie. Ik weet niet zeker of daar een bewezen verband tussen is, maar ik vermoed het wel.
Sevenof9 Er is ook wel wat aan dat bevriezen te doen hoor, daarom ben ik begonnen met boulderen (onder andere).
Precies dit. Dochter is hier inmiddels dol op boulderen. Uiteindelijk maakt het niet of het bevriezen, vlechten of vluchten is. De aanpak is hetzelfde bij dit soort fobieën. Zoek iets uit wat een 8 is qua angst op de schaal van 1-10. Lager kan, maar het moet wel enigszins spannend zijn en een 8 is het snelst/ meest effectief. Hoger is niet handig, want dan blokkeer je en leert je brein niks. En doe dat net zo lang tot het een 4-6 wordt. Vervolgens een stapje verder naar de volgende 8. Dochter vond echt klimmen nog een 10, maar het kleine kinderparcour was te doen, maar wel met angst. Volgende stap was halverwege het laddertje klimmen van beginnersparcours enz. Uiteraard moet het wel iets zijn waarvoor je gemotiveerd bent, want het gaat niet vanzelf en is wel pittig.
Ik ben sinds het muizenjachtseizoen begonnen is een paar weken geleden, bezig met mijn muizenangst. Ik heb gisteren een dode muis met de nagel van mijn pink 1 milliseconde aangeraakt. Voor mij een hele overwinning 😅. Zo ook ooit met spinnen gedaan, maar dat vond ik veel minder eng dan die afschuwelijke muizen. Liften en rijden langs het water zelfde aanpak gedaan.
