Tantetil Wat lief dat je er aan moest denken!
Het was inderdaad eind december alweer 2 jaar geleden. Het gaat zo snel en toch voelt het als gisteren. Het waren pittige dagen. Weken eigenlijk. En nog voelt het pittig. Na het overlijden van I. gaan we naar de verjaardag in februari van de drieling en dan naar het overlijden van N. Echt even maanden waarin je geleefd wordt door emoties. Het ene nog niet ‘voorbij’ en het andere komt al. En dan ook nog vreugde en verdriet door elkaar.
Het overlijden van het dochtertje van Jan Dulles kwam ook zo binnen. Terwijl ik hem amper ‘ken’, maar rond dezelfde tijd, zo plotseling... Je weet hoe zij zich voelen dan. Ik vond dat wel extra confronterend.
Dus het is even wisselend nu. Maar ik voel me wel sterk. Lastig te beschrijven. Maar je moet ook gewoon door. En dat lukt. En dat doe je, want je hebt 4 kinderen voor wie je gewoon door moet. Dat houdt je op de been.
Maar verder gaat het eigenlijk goed. Tussen mijn man en mij gaat het weer veel beter. We zijn er nog niet helemaal maar wel echt op de goede weg. En met de kinderen gaat het ook heel goed. Eigenlijk is deze hele periode wel goed voor ons geweest. We zijn veel als gezin samen en dat hadden we nodig. Soms ook zwaar hoor. Maar wel dankbaar om samen te kunnen zijn.
Sorry als het een beetje onsamenhangend is. Ik vind het zo lastig om mijn gevoel over te brengen soms.
