Pimpelmeesje Ik zou zeggen dat je het vooral erg vindt dat het hem niet zo lijkt te interesseren. Iedereen mag fouten maken, maar als je achteraf vooral uitstraalt dat het terecht was dat je zo reageerde dan is het blijkbaar normaal voor jou dat je zo deed en dat is wel een issue.
Is het ook niet echt hoor. Hij was wel onder de indruk van de coach en andere coach en hij is vrij pienter dus kan later ook wel uitleggen dat hij dat niet moet doen en dat hij het niet weer gaat doen. En hij doet het ook niet tegen andere scheidsrechters of mensen. Maar het punt is dat het zijn vader dan is die de scheidsrechter is en daar neemt het gewoon niet van aan en in dat opzicht maakt het dan dus inderdaad geen indruk. Het is zijn vader en op dat moment kan hij in zijn woede dan toch echt niet de emotie onderdrukken om zoiets tegen zijn vader te zeggen 🫠
Het is namelijk zo als je dit bijv aan de juf verteld of het er over hebt met zijn trainer dat de juf het 0 herkent en de trainer herkent wel de competitiedrang, het fanatieke, maar hij reageert wel goed op hem (luisteren) Als mijn man er niet bij is wil hij wel tieren en roepen hoor maar niet met gekke woorden of schelden. Maar als mijn man (of ik) de grens opleggen dan is het een probleem.
Het zit hem eerder in zoals eerder gedaan: mijn man geen coach meer laten zijn. Dan ook geen spelbegeleider meer maar dat is een nare voor de club/het team. En eigenlijk willen we gewoon dat M dat dus niet doet.
Hij heeft dat thuis ook hoor. Gisteren nog. Hij mocht iets niet wat hij vond wel te mogen en dan is er zware emotie want ik zei nee en dan raakt hij erg gefrustreerd en gaat dan dingen stuk maken, schelden (dit geval niet) of zichzelf pijn doen.
Of pasgeleden, hij speelt altijd met 3 kinderen maar die dag riep hij: hé mag ik mee doen! En het antwoord was nee, wij gaan naar het zwembad. Hij antwoordde: mag ik dan ook mee? Nee! Ik mag maar 1 vriendje mee. Maar het jongetje was onlangs nog met ons een dagje mee op stap geweest en hij werd zo verdrietig hiervan dat hij , 2 uur! Lang in boosheid kwam thuis. En zoals ik ook zei je mag boos zijn, je mag je zo voelen maar wat hij toen ook deed was mijn nieuwe stoel tegen het raam gooien, zijn zusje pijn doen. En dat mag dus niet, dat is de grens. En je krijgt hem dan enorm lastig hieruit (en als dat al lukt lukt dat ook nog eens alleen mij) hij kan er daarna wel heel goed over praten, maar kan dan niet aangeven wat hij volgende keer wil. Ik zei al wil je dan juist dat ik je knuffel of dat je alleen bent. Maar niks wil hij dan eigenlijk.
En dit gebeurd alleen als wij er zijn. Als wij er niet zijn reageert hij heel gelaten en chill (kan het wel
Zijn dat we in de avond een bui krijgen)
Het is wel echt al veel en veel beter (het was echt heel veel in het verleden en toen 1,5 jaar af en toe maar nu net na verhuizing weer wat meer. Dus heb ook weer zo’n dagboek gekocht om samen weer de dag te beschrijven..)
Maar als hij dus zegt ik doe het de volgende keer niet meer zeggen weet ik dus eigenlijk dat hij dat slecht kan beloven omdat wanneer hij in zo’n bui komt hij dat absoluut wel zo weer zegt tegen mijn man (of mij)
