Tantetil ik weet niet of het een kwestie is van een terugkeer van zijn depressie of gewoon ouderdom, maar er valt geen normaal gesprek meer met hem te voeren. Hij is echt het schoolvoorbeeld van een boomer.
Hij heeft 4 gespreksonderwerpen:
- alles gaat altijd fout en de hele wereld moet hem hebben (denk aan die gast van Bassie en Adriaan, ik heb ook altijd pech!!)
- hij heeft gelijk en alle anderen hebben het fout want hij heeft in de jaren 80 een cursus gedaan en had een abonnement op een of ander computertijdschrift dus hij weet alles van ict en iedereen die nu in de ict werkt of ook maar iets weet van AI of technologie snappen gewoon niks want hij weet alles beter. Hij is al 10 jaar met pensioen en heeft nooit in de ict gewerkt, het was nooit meer dan een hobby.
- de wereld belazerd hem want alles is klimaat manipulatie en woke en de elite naait hem persoonlijk
- of hij verteld heel trots dat hij een driftbui heeft gekregen tegen de 16 jarige caissière van de supermarkt omdat een of ander product bij de kassa duurder was dan het kaartje aangaf, en dat hij net zo lang stennis heeft lopen schoppen totdat hij zijn 5 cent terug kreeg want ik laat me niet belazeren en ik stond in mijn recht. Dat dat arme meisje er de dupe van was en er niks aan kon doen, snapt hij totaal niet.
Ik heb hem al vaker geadviseerd om met iemand te praten, en dat vertikt hij.
Normaal gesproken is het een kwestie van het ene oor in, andere uit, maar ik zit er de laatste maanden gewoon helemaal doorheen om een andere reden. Ik ben therapie-moe, maar ik moet wel.
Maar inmiddels is het voor mij wel even een... ik heb een schijtjeugd gehad door mijn moeder en een ruggengraatloze vader. Vervolgens gingen ze eindelijk scheiden, en belande hij in een zware depressie wat hij fysiek op mij heeft afgereageerd. Vanuit daar belandde ik in een relatie met huiselijk geweld, en sindsdien zit ik in therapie.
Ik ben boos, en gefrustreerd, want ik neem alle verantwoordelijkheid om beter te worden en mijn kinderen er zo min mogelijk mee te belasten. Het was de verantwoordelijkheid van mijn ouders om dat ook te doen, en ze hebben mij op zo gigantisch veel fronten gefaald.
Ik ben al bijna 10 jaar bezig, al mijn andere punten van ontwikkeling staan volledig stil, ik heb geen sociaal leven meer, ben fxcking eenzaam want de enige mensen die ik nog spreek zijn psychologen en therapeuten (en jullie...), en ik heb het gevoel dat mijn hele leven bestaat uit het opruimen van de zooi van een stel 'volwassenen' die nooit de verantwoordelijkheid hebben genomen voor hun eigen ellende.
Ik ben woedend. Ik kán niet meer.
Maar hij is ook de enige familie die ik nog heb..😒
En vanmiddag was het even de druppel. H was aan het plannen voor haar verjaardag, want ze kregen vandaag hun rooster en haar vriendje kan nu niet op de dag zelf komen. Of hij een dag eerder kon komen. En ik moest gewoon nee zeggen, omdat ik haar vriendje daadwerkelijk mag, en ik wil hem niet in de buurt van mijn vader hebben. Ik schaam me voor zijn gedrag. Ik vertrouw mezelf niet, want ik zit op mijn grens en ik ben bang dat ik volledig ga ontploffen als hij wéér met haar verjaardag alleen maar gaat klagen over hoe de glasvezelmannen een steentje van zijn tuin verkeerd terug gelegd hebben, en ik wil die arme jongen niet in de buurt hebben als ik ontplof. En ik had even zo'n moment van.. hoe belachelijk is het, dat ik nu haar verjaardag over 3 dagen moet verspreiden zodat hij niet de verjaardag zelf gaat verpesten, en hem onderussen weg moet houden van H's vriendje, omdat hij zich niet een uurtje normaal kan gedragen.. hij heeft verdomme 70 jaar gehad om een psycholoog te zoeken, en ik ben het gewoon zo vreselijk beu.
sorry, lange rant. Moest er even uit 🙈
