Ik vind mezelf heel flauw maar omdat ik nog altijd niets concreets heb op werkgebied vind ik het nog moeilijker om te ontspannen. Ik word soms midden in de nacht in paniek wakker en kan dan niet meer slapen door alle doemgedachtes. Ik ben overdag ook continu bezig met mails checken, andere vacatures bekijken, mijn cv weer veranderen..
Zegt man net: 'zeg je moet je niet schuldig voelen. Je hoeft niet aan mij en de kinderen te bewijzen dat je productief bent. Je hebt hier geen taak. Je moet er gewoon zijn, jij, en dat is genoeg.'
Ik zit nu heel hard tranen weg te slikken. Ik ben echt zo geraakt, die steun voelt voor mij zo vreemd en ook zo fijn.