Zonnebloem Ik heb 2 kinderen met mentale problematiek plus hoogbegaafdheid, geloof mij, net als jij ik werk 24/7. 🫣
Ja mijn boodschap was niet dat ik het zwaarder heb hoor? Maar juist een, ik zie je, ik herken het, je bent niet alleen.
Inderdaad is werken een belasting natuurlijk. En die is soms mentaal ook zwaar vanwege de verantwoordelijkheden die ik tegenwoordig daar heb. Alleen dat valt echt in het niet inderdaad bij zorgen om kinderen, alles rondom hun regelen en doen. Ik deel daar hier weinig over. Mijn oudste gaat het eindelijk weer een beetje de goeie kant op. Die heeft een vervelende periode gehad (met zijn derde studie gestopt 😩) en ik dacht echt even dat het de verkeerde kant op ging. Met nachten gamen, blowen, feesten. Nou goed, dat. Nu gaat het met hem weer wat beter, heeft zichzelf ingeschreven voor een MBO studie. Maar nu loopt mijn dochter ook weer opnieuw vast, met name op de band met haar vader en allerlei spanningsklachten. Dus start binnenkort een nieuwe ronde testen, o.a. voor ASS, en daarna therapie. En mijn jongste is enorm aan het puberen en daar bots ik heel erg mee.
Zonnebloem Net werd er niet eens meer gevraagd of ik wilde oppassen… Dat doet mentaal echt heel veel met mij.
Ik denk dat je daarin wel echt grenzen moet gaan aangeven. Eigenlijk wordt je daar nu door de omstandigheden tot gedwongen. Mensen gaan je helaas pas zien en rekening met je houden, als je dat afdwingt. En dat is heel vervelend en gaat veel weerstand oproepen. Maar dat is wat het is.
Zonnebloem Het voelt alsof ik een vanzelfsprekendheid ben geworden voor anderen….. Ik word vaak bestempeld als de thuis blijf moeder die mazzel heeft dat ik niet hoef te werken, dus heb ik het niet zwaar.
Ja dat is niet fair natuurlijk. Je bent niet voor niks afgekeurd en voor kinderen en familie zorgen is ook een fulltime baan. Die je toch maar gewoon doet, ondanks dat eigenlijk dat alleen al, waarschijnlijk te veel is. Dan loop je al continue op je tenen.
Ik weet niet of je het herkend. Maar ik was zelf dus ook gewoon echt al een poos geleden helemaal klaar mee. Om die ene vrouw te zijn waar het elke keer soort van niet goed mee gaat. Net alsof dingen me maar blijven achtervolgen? Wat ik ook doe. Ik ben dat stuk echt helemaal spuugzat. En ik vertik het ook gewoon om dat te zijn, eigenlijk. Maar nu de praktische invulling nog
