Bob_Ross jawel, maar daar heb je alleen wat aan van hoe het niet moet denk ik.
Groep4 was bij ons telkenshet rampjaar. Dat jaar is veel herhaling om de basis goed te krijgen, maar ze hebben die herhaling niet nodig. Bij maxi hebben we toen ook meerdere gesprekken met juffen en ib-er gehad, maar de oplossing was telkens een project maken, maar dat was altijd zonder begeleiding, dus als hij vastliep kon hij nergens terecht. Omdat hij het ook niet gewend was om vast te lopen zorgde dat voor enorme zelftwijfel. In groep 5 is hij getest, hoog intelligent met disharmonisch profiel en eigenlijk bleef het dweilen met de kraan open op school. Hij heeft toen buiten school dramatherapie gehad om te leren omgaan met zijn frustratie en boosheid. In groep 6 had hij een enorm strenge juf (zelfs ik was bang voor haar) maar die pakte het plan van aanpak in ieder geval wel op, dus dat scheelde iets. In groep 7 een meester die vers van de pabo kwam, niks erover wist, maar enorm graag wilde leren samen met zoon. Die meester zette ook heel hard in op leren omgaan met falen. Dat deed zoon een hoop goed. In groep 7 zijn we middelbare scholen gaan kijken en toen wilde hij zo graag naar de middelbare school dat we hem in de carnavalsvakantie naar groep 8 hebben laten gaan. Toen kwam Corona, dus dat betekende de rest van het jaar 10 minuten werken en verder vrij. Op de middelbare school heeft hij enorm geluk gehad met een goede mentor en een paar fijne klasgenoten. Hij heeft het heel zwaar gehad om te leren leren, maar hij paste er qua sfeer helemaal en werd enorm gestimuleerd door de leraren die echt genieten van lesgeven en daar had hij er voldoende van.
Bij midi liep het al wat eerder vast ,maar in groep 4 wel weer erger. Hij had een betere juf toen, maar met Corona ging het bij hem ook mis. De hele tijdslijn heb ik niet helemaal scherp, maar ergens stond ik huilend bij zwemles omdat de zwemjuf aangaf dat hij zoveel moeite had met concentreren en dat onderzoek goed zou zijn en toen kwam al mijn frustratie eruit omdat ik al maanden bezig was om wijkteam en school aan het werk te krijgen, maar iedereen wees naar elkaar en een andere instantie die alle scholen in de regio moet ondersteunen. Toevallig werd ik getroost door een moeder die bij die instelling werkte en intern aan de bel trok omdat ons dossier te lang was blijven liggen. Daarna konden we hem laten testen en met dat plan van aanpak heb ik voor mijn gevoel om de 3 weken aan tafel gezeten bij school. Uiteindelijk groep 6 overgeslagen, in groep 7 liep het helemaal mis omdat niemand zich aan afspraken hield, midi constant moest samenwerken met zijn grootste pestkop (die ook al een keer geschorst was geweest en ook nog zorgde dat als midi van zich afsloeg, midi straf kreeg in plaats van hij), dus het was een enorm onveilige situatie. Midi had toen feitelijk 1 dag per week gewoon onderwijs in de klas, de rest van de week hing van interne en externe plusklassen en begeleiding aan elkaar. We hebben hem toen aan kunnen melden bij een speciaal tussenjaar voor kinderen die klaar zijn met de basisschool, maar echt nog niet klaar voor de middelbare school. Dus die klas zit vol met leerlingen die 1 of meerdere klassen hebben overgeslagen. Dat is een stad verderop, dus met 10 jaar oud ging hij 's ochtends en 's middags alleen een uur met de gewone bus, maar dat ging prima. Een bus is redelijk gecontroleerd, de buschauffeurs hielden het altijd wel een beetje in de gaten en er waren eerdere jaren wel vaker leerlingen die daarheen gingen vanuit onze stad. Dus daar hadden we niet zoveel moeite mee. Dat jaar was fantastisch. Hij zit nu op een middelbare school hier in de stad. Andere dan maxi, maar het zijn ook heel andere kinderen. Hij heeft het op zijn huidige school ontzettend naar zijn zin (voor zover dat kan op een middelbare school natuurlijk)
Bij mini hebben we ook weer in groep 4 aan de bel getrokken, ook weer met ib-er om tafel. We wilden eigenlijk direct met de hb ib-er om tafel, maar dat wilde school niet omdat zij de bovenbouw deed. Maar, verzekerde school ons, zij hebben doorlopend afstemming samen. Maar toen bleek dat er inmiddels in de onderbouw ook een plusklas was gestart, maar mini daarvoor niet was uitgenodigd omdat de onderbouw ib-er niet wist dat dit al gestart was en de juf haar niet had aangemeld omdat haar cijfers erg gemiddeld waren, was ik er klaar mee. Dus mini is naar een andere school gegaan. Daarbij hebben we vertrouwd op een vriend van ex die muziekles geeft en zelf hb-kinderen heeft. En de gesprekken voor kennismaking waren ook heel prettig. Dus toch de gok genomen en dat heeft grotendeels goed uitgepakt. Ze had in groep 5 een heel lieve rustige juf waardoor ze goed kon landen. En die stemde elke keer met ons af zodra zij of wij merkten dat mini minder lekker in haar vel zat. Mini vond het zelf lastig om aan te geven. Ze heeft ook actief ingegrepen zodat mini eerst zelf haar werk maakte en niet direct anderen ging helpen. Dat was heel goed voor mini, want ze voelde zich constant voor iedereen verantwoordelijk, dus kwam niet aan haarzelf toe. Haar huidige meester (die houdt ze ook in 7 en 8 omdat het met Jenaplan 3 leeftijden bij elkaar is) is zelf dyslectisch en heeft zich uitgebreid verdiept in neurodiversiteit. Dus ook hij let goed op haar en zorgt dat ze goed haar grenzen bewaakt. In het begin van het schooljaar vond ze de klas te overweldigend, dus is ze wat vaker thuis gebleven dan gewenst, maar hij heeft daar echt heel hard op ingezet zodat ze de ruimte krijgt die ze nodig heeft. Ze is daarin ook niet de enige, dus dat scheelt. Maar daar doet ze het ook heel goed op. Ze hebben op die school geen plusklas of dergelijke, maar wel aparte projecten. Dat is dan niet alleen voor heel slimme kinderen, maar ook voor kinderen die bijvoorbeeld meer moeite hebben met klassikaal de stof leren. Die mogen dan meedoen zodat ze de stof anders behandelen. Dus dat geeft ook weer een andere dynamiek.
Maar het valt of staat dus in mijn ervaring ontzettend met de leerkrachten en de leiding. Deze leerkrachten weten dat ze gesteund worden in testen of iets werkt, dat ze er door anderen op aangesproken worden als afspraken niet worden nagekomen, dat ze elkaars klassen even kunnen opvangen tussendoor zodat er wat ruimte is om een groep apart te nemen.
Maar voor mini was het enorm heftig om van school te wisselen. Er wonen geen klasgenoten in de buurt, iedereen had al groepjes, ze is sowieso al een buitenbeentje. Dus hoewel ze ontzettend goed in de groep ligt, heeft ze niet echt vrienden en dat is best eenzaam. Ik heb geen spijt van die keuze, maar ik had die keuze waarschijnlijk eerder moeten maken en misschien hadden we toch voor een andere school nog verder weg moeten kiezen omdat zij echt een hb klas hebben. Maar dat is gewoon zo lastig, nu kan ze tenminste zelf fietsen, ze heeft echt enorm goede leerkrachten en het is een veilige, heel creatieve school, dat paste enorm goed. Maar het is dus ook een school met relatief weinig peers en sowieso weinig leerlingen waardoor haar mogelijkheden beperkter zijn.
