Zonnebloem ik denk dat wij het in de loop der jaren langzaam zijn gaan inzien. Pas later hoorden we de verhalen van anderen, terwijl we eerst nog dachten dat het ons lag (toen we jong waren). Het van anderen bevestigd te krijgen was heel helpend.
Zonnebloem dat het ene kind de hemel word ingeprezen en de ander aan zijn of haar lot word overgelaten?
Bij ons niet. Mijn zus en ik werden beiden aan ons lot overgelaten en ipv dat we steun bij elkaar zochten, zaten we beiden op onze eigen eilandje te overleven. Ik denk dat dit ook heel vaak voor komt.
Zonnebloem Je hebt wel erg veel zelfcontrole als je de brieven zo ongelezen de container in gooit is er nooit een stukje nieuwsgierigheid geweest? 🫣
Natuurlijk vreselijk nieuwsgierig, maar ik zorgde er voor dat ze zo verscheurd waren dat ze onleesbaar waren. Anders had ik ze er zo weer uitgevist 🫣. Ik heb ook mijn e-mail veranderd en uiteraard geblokkeerd op mijn telefoon en whatsapp. Dat soort zaken gaven ook rust. Hoefde ik er verder ook niks mee. Op een gegeven moment had ik alles gezegd wat ik wilde zeggen en kwam er van haar kant toch niks nieuws uit.
Inmiddels zit ik in de fase dat ik haar best wel zielig vind. Ik ben niet heel boos meer, maar meer een medelijden dat ze het zover heeft laten komen dat ze niemand heeft. Ik zie het alleen absoluut niet mijn taak om daar verandering in te brengen. Als ze komt te overlijden, regel ik een begrafenis en zorg ik dat alles netjes verloopt. In die zin koester ik niet heel veel wrok meer, maar mijn gevoelens zijn wat neutraler geworden.
