Bloem
iMoeder
Ansji
Ik ben er weer hoor. Ik was echt heel boos op mijzelf en alles en iedereen, daarna heb ik gejankt en vervolgens heel hard en vals op één van mijn quilty pleasure liedjes uit de 80 mee geblerd. Toen was het tijd voor thee en een hondenknuffelsessie.
Ik weet dat geen zin heeft om hier boos of gefrustreerd over te raken. Die periode is al geweest en het is zo als het is. Alleen af en toe als echt alles de hele week al achter elkaar misgaat, kan het mij toch weer even teveel worden. De meest simpele en stomme dingen. Dan mis ik zo ontzettend hoe ik vroeger alles zonder nadenken deed. Hoe vanzelfsprekend ik dat vond. Het blijft gewoon nog steeds sureeel voelen dat ik echt denk dat ik iets goed heb gedaan en dat ik het ondertussen compleet verknald of gesloopt heb. In mijn herinnering heb ik het wel goed gedaan. Ik zie mijzelf in mijn hoofd gewoon de juiste stappen zetten. Alsof het universum een stomme grap met mij uithaalt en mij even in een parallelle wereld heeft geplaatst, waar mijn dubbelganger de boel heeft zitten verkloten.
Ik kan ook wel weer relativeren, want ik zeg gelukkig nog wel steeds zinnige dingen en kan nog steeds (creatieve) oplossingen bedenken. Zo stom ben ik nu ook weer niet. Ik moet het uitvoeren maar gewoon aan anderen overlaten of zo 😬.
