Marshmallow mijn oudste zoon heeft dit ook een paar keer gezegd, misschien zou je het kunnen ombuigen en het als een cadeautje kunnen zien. E voelt zich vertrouwd genoeg bij jou om dit te durven zeggen en dat geeft jou de mogelijkheid om af te wegen of dat klopt en door te vragen.
Mijn nichtje vertelde van de week dat ik soms boos ben. (Ze is hier elke dag, de hele dag en ik behandel haar zoals mijn eigen kinderen) Het eerste wat ik tegen haar zei is dat ik blij ben dat ze dit tegen mij durfde te zeggen, daarna vroeg ik hoe boos zijn eruit ziet en of ze kon vertellen of ze zich nog een moment kon herinneren. We hebben samen ook even boos, blij, verbaasd en verdrietig gekeken.
Uiteindelijk kwamen we er samen achter dat ik eigenlijk bijna nooit boos ben, maar soms wel heel duidelijk en streng wanneer er bananen in hun oren zitten en ze weer eens met hun zand voeten op mijn bed springen.😜 Ik heb haar toen ook direct uitgelegd dat ik soms heel veel verschillende dingen tegelijkertijd kan denken en of ze dat zelf ook wel eens heeft. Antwoord was ja en dat soms veel lawaai, opeens wel heel veel voor mij is en dat ik dan ‘opeens’ kan zeggen ‘Nu is het even genoeg jongens hup de speeltuin in!’ Uiteindelijk kwam ze tot de conclusie dat ik dus bijna nooit boos ben.
Ik zou het ombuigen en als een compliment beschouwen, je kind voelt zich veilig genoeg om dingen aan te snijden die soms pijnlijk zijn er is dus bergen vertrouwen tussen jullie. Dat is iets kostbaars, iets om te koesteren en om trots op te zijn.
