Jules ik kan me herinneren dat mijn moeder ooit ook een keer ontzettend boos was, ik was een jaar of 12 denk ik. We deden niet perse iets verkeerd geloof ik, maar het werd haar denk ik gewoon te veel.
Mijn zus (14 of 15 jaar) stuurde haar toen weg met de mededeling dat ze maar even moest gaan wandelen in het bos. Mijn moeder was denk ik zo overdonderd dat ze nog luisterde ook.
Destijds was ik echt geschrokken dat ze zo boos was. Maar nu ik terugkijk besef ik me juist dat het een moment van kwetsbaarheid was, dat ze het op dat moment gewoon echt niet meer kon, en dat ze het dus oprecht nódig had om even uit de situatie te gaan. Ik besef me nu juist dat zij ook maar een mens is, en geen perfecte moeder die altijd alles aankan.
Nu is het juist een herinnering waarbij ik opkijk naar mijn moeder en denk: jeetje, ze deed het toch maar! Want hoe vaak heeft ze zich net zo machteloos gevoeld en zette ze zich er gewoon overheen en hadden wij niks door?
Dus ja, het heeft indruk gemaakt, die keer dat mijn moeder zo boos was. Maar geen herinnering met een negatieve connotatie.
Jij bent ook maar een mens. Dat beseffen de kinderen nu misschien niet, maar later heus wel. Ik zou niet te boos zijn op jezelf. En zoals iemand anders ook al zei: misschien kan je het moment dus juist aangrijpen om deze kwetsbaarheid en menselijkheid te tonen. Maar zou wel je excuses aanbieden, voor ze denken dat je altijd maar alles kan maken omdat je nou eenmaal een mens bent 😂🫢
