Nou nou. Ik kwam thuis en man nam niet eens de moeite om naar beneden te komen.
Vervolgens kon ik zelf eten staan koken.
Toen ik verdrietig werd kreeg ook zo'n beetje nog de schuld, omdat ik gezegd zou hebben dat ik het niet wilde vieren en niets bijzonders hoefde.
Toen was ik er klaar mee.
Ik heb een zomerjurk aangetrokken, heb mn spullen gepakt en ben naar het strand gereden. Kom ik daar aan, telefoon overleden. Ik naar een strandtent gelopen, geprobeerd op te laden, helemaal niks. Kon dus ook niks betalen. Dus maar weer op weg naar huis.
Halverwege start mn telefoon ineens weer op. Krijg ik een appje van man binnen dat zoon helemaal overstuur is en niet stopt met huilen door schuldgevoel.
Ik naar huis, kind getroost en maar kapsalon besteld..
Wat een dag zeg.. en het laatste woord is hier nog niet over gezegd.
Ik heb echt serieus een hele lieve leuke man, maar soms.... * Wurg wurg wurg *
