De net ex-vriend van mijn moeder belde mij plotseling. De relatie was verbroken en het was eigenlijk allemaal heel erg triest. Ze is nog hetzelfde als 40 jaar geleden. Altijd in de aanval, de ander doet het nooit goed en krijgt dat continue te horen, het is altijd de schuld van de ander, altijd klagen en alles negatief bekijken, hij mocht zijn hobby’s niet meer uitvoeren en zijn vrienden waren niet goed (dan was hij een egoïst), het dwangmatig poetsen, geen vrienden kunnen vasthouden en altijd maar boos en de ander proberen te kwetsen.
Het is denk ik haar manier om zichzelf te beschermen en haar eigen zwakheden niet te hoeven zien, omdat er een heel laag zelfbeeld onder zit. Hij trok het niet meer en begon constant aan zichzelf te twijfelen en heeft er daarom een punt achter gezet. Hij had het record met 7 a 8 jaar. De meesten renden binnen een jaar al weg.
Er zijn alleen maar verliezers denk ik. Ze heeft niemand in haar leven. Geen vrienden, familie wil haar niet zien, mensen in de omgeving vermijden haar en geen hobby’s. Ze gaat ook nooit meer veranderen, maar ik vind het eigenlijk zwaar triest. Wat een leven 🙁
