Bloem tijdens supervisie worden hier juist dit soort reflectievragen gesteld ipv schriftelijk op papier. Als supervisor kun je dan ook doorvragen, checken hoe het met de ander gaat, aanvoelen of er ergens spanning op zit enz. Dat mis je allemaal met een paar standaardvragen op papier. Uiteraard kunnen bij reflectieverslagen m.b.t. praktische vaardigheden ook persoonlijke thema’s naar boven komen, maar deze bewaar je dan inhoudelijk verder voor supervisie. Dit zal vast per vakgebied verschillen, maar als psycholoog krijg je soms zulke heftige dingen te horen, dat het gewoon onverantwoord is om dmv een verslag een mogelijke beerput open te trekken bij de stagiaire /therapeut zelf. Als stagiare of beginnende therapeut heb je gewoon wekelijks supervisie en daarnaast ook nog werkbegeleiding. Dat laatste gaat dan meer over de inhoud en niet over je eigen ontwikkeling.
Wel afhankelijk van het werkgebied, maar vaak hou je ook altijd een vorm van intervisie gedurende je hele werkende leven. Ik kende mijn intervisiegroep al jaren en daarin werd echt lief en leed gedeeld. Persoonlijke zaken werden ook nooit inhoudelijk genotuleerd. Privacy en onderlinge vertrouwen vonden wij juist een voorwaarde om eigen persoonlijke thema’s mbt ons werk te bespreken. Naast dat het mogelijk onveilig is, zou ik dus tijdens een opleiding of stage ook echt niet hele persoonlijke zaken zoals mijn jeugd in een verslag opschrijven. Wie weet waar zo verslag uiteindelijk belandt en ik zou dan juist geneigd zijn om mijn mond te houden. Niet alleen onze cliënten hebben recht op geheimhouding en privacy, maar ik vind wij ook.
