Ik weet even niet of dit het juiste topic is, maar ik kan wel wat advies gebruiken…
Vriend en ik hebben een paar maanden geleden onenigheid gehad met schoonvader.
Hij had gevraagd of we hem kwamen helpen met wat klussen. Dat wilden we wel, dus we hebben een heel weekend voor hem vrijgehouden en nogal wat moeite gedaan (eind reizen, gereedschap mee, etc.) Eenmaal daar aangekomen ontstonden er al vrij vlot wat irritaties. Vriend en ik besloten ons er echter overheen te zetten en probeerden erover te praten, zodat we daarna met goede moed samen weer verder konden. Dat lukte niet, er was geen fatsoenlijk gesprek te voeren en schoonvader gooide er een paar belachelijke opmerkingen uit. Uiteindelijk zijn we door hem wéggestuurd na misschien 20 minuten bij hem te zijn geweest.
Schoonvader is er vervolgens nooit op teruggekomen en deed alsof er niets gebeurd was. Ik kon dat niet goed hebben, en vriend had geen zin in een confrontatie, dus we hebben ons beiden afzijdig gehouden.
Nu wil schoonvader afspreken om erover te praten. Positief en een mooie stap natuurlijk, dus daar staan we zeker voor open.
In zijn berichten blijkt echter een duidelijke hint te zitten dat hij vindt dat hem geen schuld treft. We vermoeden dat hij ook geen excuses gaat aanbieden.
Vriend is momenteel daarom van plan om onze excuses aan te bieden en zand erover. Puur zodat we er vanaf zijn.
Waarom? Zijn vader kan een moeilijke man zijn, eenzaam en met vlagen depressief. Vriend is oprecht bang dat hij een z.poging gaat doen als wij hem nu afwijzen of boos worden.
Ik vind dat niet oké, voor mij voelt het alsof we schoonvader dan altijd de hand boven het hoofd moeten houden. Dat hij nooit aangesproken kan worden op zijn gedrag, want anders is men bang dat hij zichzelf iets aandoet. Ik vind dat emotionele chantage.
Vriend snapt mijn gevoel, en ik snap zijn gevoel. Maar we komen er samen niet uit wat nu verstandig is, en het is wel fijn om op 1 lijn te zitten als we dat gesprek aangaan.
Hoe zouden jullie omgaan met zo’n situatie?
