iMoeder Ik probeer mezelf wel een beetje te pushen omdat ik bang ben dat het anders blijvend is of zelfs erger wordt.
Helaas klopt dit wel. Wat erover bekend is, lijkt dit wel te bevestigen. Ik push mijzelf daarom ook regelmatig. Al kies ik dan zelf vaak wel voor iets leuks ipv de supermarkt 😝. Bijv een leuk uitstapje of ergens lunchen, maar af en toe ga ik toch een winkel in. Ik merk ook zeker een groot verschil in positieve zin met bijv een paar jaar geleden. Je wereld wordt anders ook erg klein als je alles blijft vermijden. Het idee dat je er in ieder geval niks blijvend mee kapot kan maken, vind ik wel heel geruststellend. Meestal ben ik na een paar dagen ook wel volledig hersteld en hoef ik daarvan nog maar één dag echt bij te komen in de zin dat ik ziek ben. Na mijn burn-out (2014) had ik er ook last van. Al was dat wel een hele andere soort prikkelgevoeligheid. Ook daarbij merkte ik dat dingen blijven doen het wel verbeterde op de lange termijn. Het voelde heel anders, maar het idee erachter mbt niet alles vermijden is deels denk ik wel hetzelfde.
Wat in ieder geval voor mij en ik denk voor meer mensen belangrijk is, om in een omgeving met veel prikkels je spieren zoveel mogelijk los te laten. Echt proberen te ontspannen en dan vooral de grote spiergroepen (bovenbenen, billen, rug). Vaak zet je onbewust jezelf al schrap en is er al sprake van een lichte spierspanning als je begint. Die spierspanning geeft al een signaal af aan je brein dat er mogelijk gevaar dreigt. Daarnaast kost het ook breincapsciteit. Capaciteit die je nodig hebt voor de verwerking van prikkels. Gevolg is dat het steeds meer opstapelt in je hoofd en je je spieren steeds meer gaat aanspannen. Hiermee ga je nog meer het signaal afgeven dat er gevaar dreigt en wordt het nog lastiger om informatie uit je omgeving te verwerken. Lastige bij mogelijk gevaar is dat je brein ook nog elk detail in de omgeving wilt gaan verwerken, omdat je een soort hyperalert wordt. Je bent continue (onbewust) aan het checken waar het gevaar vandaan kan komen. Dat dit uiteindelijk leidt tot hartkloppingen, hogere hartslag, warm krijgen etc. is niet raar. Je lichaam maakt zich klaar om te vechten en te vluchten.
Ik heb zelf sensorische integratietherapie gevolgd en de oefeningen mbt het diep ontspannen maken voor mij in omgevingen met veel drukte een groot verschil. Ik hou het hierdoor veel langer vol. Er zit wel een max aan voor mij. Mijn hersenbeschadiging zit in mijn frontale hersenen en dat deel is nogal belangrijk als het gaat om het filteren en verwerken van prikkels. Mijn idee is echter wel dat je de rest van de omstandigheden waar ik wel invloed op heb zo gunstig mogelijk maak en daarin mijn grenzen blijf opzoeken.
